Vi Keeland, Penelope Ward

Nie randkuj z siostrą kumpla

Nie pasujemy do siebie #2

Przekład: Wojciech Białas

Tytuł oryginału: The Rules of Dating My Best Friend’s Sister (The Law of Opposites Attract #2)

Tłumaczenie: Wojciech Białas

ISBN: 978-83-289-0639-6

Copyright © 2022. THE RULES OF DATING MY BEST FRIEND’S SISTER by Penelope Ward & Vi Keeland.

Polish edition copyright © 2025 by Helion S.A.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced or transmitted in any form or by any means, electronic or mechanical, including photocopying, recording or by any information storage retrieval system, without permission from the Publisher.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli.

Niniejszy utwór jest fikcją literacką. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci — żyjących obecnie lub w przeszłości — oraz do rzeczywistych zdarzeń losowych, miejsc czy przedsięwzięć jest czysto przypadkowe.

Drogi Czytelniku!
Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres
https://editio.pl/user/opinie/zarnp2_ebook
Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję.

Helion S.A.
ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice
tel. 32 230 98 63
e-mail: editio@editio.pl
WWW: https://editio.pl (księgarnia internetowa, katalog książek)

- Kup w wersji papierowej

- Poleć książkę na Facebook.com

- Oceń książkę

- Księgarnia internetowa

- Lubię to! » Nasza społeczność

Rozdział 1.

Holden

Co to ma, do diabła, być?

Podniosłem kopertę przysłaną mi przez rodziców i ponownie spojrzałem na drugą, mniejszą, którą znalazłem w tej pierwszej. Ta większa była bez wątpienia zaadresowana do mojej matki. Ale charakter pisma na tej mniejszej cholernie przypominał mój własny, tyle że wydawał się jeszcze bardziej niedbały niż zazwyczaj. Szkopuł w tym, że niczego do siebie nie wysyłałem, a już na pewno nie na adres moich rodziców, którzy mieszkali w Filadelfii. I w ogóle po co ktoś miałby wysyłać mi list do domu moich rodziców, a jednocześnie wpisywać moje namiary w adresie zwrotnym?

Nagle mnie olśniło.

Jasna cholera!

Do diabła, to niemożliwe!

Przecież to ja zaadresowałem tę kopertę, całe wieki temu!

Pan Wolf, mój nauczyciel kreatywnego pisania z drugiej klasy liceum, kazał wszystkim uczniom stworzyć listy zaadresowane do nich samych w przyszłości, kiedy stuknie im trzydziestka. Mieli w nich opowiedzieć, co było dla nich ważne na obecnym etapie ich życia. Następnie pozbierał je od nas, zamknięte w kopertach z naklejonymi znaczkami, i obiecał, że wyśle je każdemu z nas, kiedy ukończymy trzydzieści lat. Mieszkałem wtedy oczywiście u swoich rodziców, więc to ich adres umieściłem na kopercie.

Jasna cholera. Kompletnie nie pamiętałem, co napisałem w tym liście, ale niezwykle mnie to ciekawiło. Jako piętnastolatek nie byłem szczególnie grzecznym chłopakiem. Wobec tego rozdarłem kopertę i rozwinąłem schowany w jej wnętrzu wytarty arkusz papieru.

Gościu,

w razie gdybyś zapomniał – bo kiedy otrzymasz ten list, będziesz chodzącym zabytkiem – to Pan Wolf kazał nam napisać list do samych siebie. Mieliśmy napisać o tym, co jest dla nas ważne, bo jego zdaniem nasze priorytety za piętnaście lat będą wyglądały inaczej. Możliwe, że to jedyne zadanie domowe w tym roku, które mi się spodobało, głównie dlatego, że jego tematem jestem ja sam, a tak się składa, że zajebisty ze mnie koleś. No to jedziemy z tym koksem…

Co jest w tym momencie istotne w życiu Holdena Catalano? No cóż, to pytanie, na które bardzo łatwo odpowiedzieć. OBCIĄGANKO. To coś niesamowitego. Przeżyłem to miesiąc temu za sprawą Laurie Rexler i od tamtej pory nie myślę właściwie o niczym innym. Laurie jest w trzeciej klasie i powiedziała, że sama pierwszy raz zrobiła to jakiemuś chłopakowi. Ale myślę, że ściemnia, bo w ogóle się nie dławiła ani nic z tych rzeczy. Tak czy siak, OBCIĄGANKO to fantastyczna sprawa. Pewnie dlatego istnieje tak dużo związanych z tym określeń – robić laskę, robić loda, robić gałę, ciągnąć druta, chapać dzidę, ssać pałę, robić dobrze, seks oralny, fellatio, głębokie gardło… A popatrz tylko, że istnieje ledwo JEDNO określenie na pracę domową. Dlaczego? Bo praca domowa jest do dupy, a OBCIĄGANKO jest ZAJEBISTE.

A tak na marginesie – Panie Wolf, obiecał Pan, że nie będzie zaglądał do tych listów. Ale w razie gdyby postanowił Pan je jednak przeczytać, to mam nadzieję, że często ktoś Panu obciąga. A zwłaszcza że robi to pani Demarco, która ma zajęcia w klasie naprzeciw nas. To zajebista szprycha i wygląda na taką, co wie, jak ciągnąć druta. Założę się, że robi nawet loda z połykiem… Laurie Rexler tak nie chce… Na razie. Ale pracuję nad tym. Jeśli kiedyś będziemy pisać jeszcze jeden list do siebie samych, dam Panu znać, co z tego wyszło.

Tak czy siak… Pora wrócić do gadania o mnie i o tym, co obecnie lubię… Bębny to coś równie zajebistego, jak OBCIĄGANKO. Nie potrafiłbym żyć bez muzyki. Ani, co oczywiste, bez moich kumpli – Colby’ego, Ryana, Owena i Braydena. Oni też zajmują całkiem wysokie miejsce na mojej liście. Ale lepiej im tego nie mówić, bo później przez miesiąc nie miałbym życia dlatego, że powiedziałem, że są dla mnie ważni. A z innych rzeczy…

Wolność.

Moje włosy (lepiej, żebym je wciąż miał, kiedy dobiję trzydziestki).

Moi rodzice.

No i wreszcie bębny. Wiem, że już o nich wspominałem, ale wszystko kręci się wokół bębnów. Do zapamiętania na przyszłość – granie na perkusji, gdy ktoś jednocześnie będzie mi OBCIĄGAŁ, trafiło właśnie na szczyt mojej listy rzeczy, których muszę spróbować. Jakim cudem nie wpadłem na to aż do tej pory?

Co jeszcze jest dla mnie ważne? Prawie boję się to pisać, w razie gdybym zgubił ten list i jakimś sposobem trafił on w ręce Ryana. Ale Pan Wolf powiedział, że jeśli nie potrafimy być szczerzy względem samych siebie w listownej formie, to nigdy nam się to nie uda. Więc muszę wspomnieć o Lali. Znanej również jako Laney Ellison, młodszej siostrze mojego najlepszego kumpla Ryana. To jedyna dziewczyna, z którą naprawdę mogę pogadać o życiu. Czuję do niej miętę, odkąd tylko pamiętam. Ale jest ode mnie o osiemnaście miesięcy młodsza, a Ryan SKOPAŁBY MI TYŁEK, gdybym spróbował coś zrobić w tym temacie. I nie mogę powiedzieć, że winiłbym go za to. Bo Lalę Ellison stać na kogoś w cholerę lepszego ode mnie. To prawdziwa geniuszka, ma łeb jak sklep. Prawdopodobnie wynajdzie kiedyś lek na raka albo coś w tym rodzaju. Lecz chociaż jest poza moim zasięgiem, to i tak figuruje na liście rzeczy, które się dla mnie liczą. Tak naprawdę to lubię ją tak bardzo, że gdybym miał uporządkować wszystkie punkty na tej liście od najważniejszego do najmniej istotnego, to Lala Ellison zajęłaby miejsce przed OBCIĄGANKIEM. A to chyba mówi samo za siebie, co?

To byłoby chyba na tyle. Inne rzeczy mi zwisają. A poza tym zaczynam się nudzić. To najdłuższa pisanina, jaką odstawiłem przez ostatnie dwa lata.

Nara

Holden

PS Jeśli nie znalazłeś się do tej pory na okładce „The Rolling Stones”, to proszę, daj sobie sam kopa w dupę.

PPS Jeśli w chwili, gdy otrzymasz ten list, Lala będzie singielką, a ty w dalszym ciągu nie zdecydujesz się do niej wystartować, to okażesz się totalną pizdą.

– Cholera, najwyższa pora. – Colby pokręcił głową. – Mieliśmy już zaczynać zebranie bez ciebie. Wiesz, że moja kula u nogi daje mi wyjść tylko raz w miesiącu, a ja muszę to wykorzystać i brać się do picia, jak tylko skończymy naradę.

Pokręciłem głową. Ten koleś pieprzył jak potłuczony. Moja kula u nogi, sranie w banię… Był najszczęśliwszym żonatym facetem, jakiego znałem, ożenionym z najbardziej wystrzałową kobietą, jaką zdarzyło mi się poznać. Lecz, ponieważ robiło się już późno, postanowiłem nie czepiać się jego chrzanienia, tylko przywitałem się z Owenem i Braydenem, a potem zająłem miejsce za stołem. Ja i trójka moich najlepszych kumpli byliśmy współwłaścicielami kamienicy. Raz w miesiącu spotykaliśmy się w miejscowej knajpie w celu omówienia zagadnień związanych z zarządzaniem tą nieruchomością. Nasze zebrania trwały zwykle nie dłużej niż pół godziny, a potem zaczynaliśmy pić.

– Przepraszam za spóźnienie – rzuciłem. – Van naszej kapeli znowu się rozkraczył.

Obok nas pojawiła się jedna z zatrudnionych w tym miejscu na stałe kelnerek. Podeszła i podała mi piwo, nie czekając nawet, aż złożę zamówienie.

Puściłem do niej oko.

– Dzięki, piękna. – Pochyliłem się do przodu, wyciągając browar przed siebie, po czym wszyscy stuknęliśmy się butelkami. Była to nasza własna wersja uderzenia młotkiem aukcyjnym, oznaczająca początek zebrania.

– Zanim przejdziemy do rzeczy – odezwał się Owen. – Chciałbym zapytać, czy otrzymaliście może listy, które Pan Wolf kazał nam napisać w drugiej klasie liceum?

Colby skinął głową i parsknął śmiechem.

– Dostaliście swoje? Mój przyszedł już w zeszłym roku, bo jestem od was o rok starszy, gówniarze. Ale rozpisałem się tam na całego o swoich włosach i o tym, jakie to ważne, żeby utrzymywać bongo w czystości.

Zaśmialiśmy się.

– Nie powinienem wam tego mówić, bo to zaproszenie do tego, żeby drzeć ze mnie łacha – stwierdził Owen. – Ale napisałem, że ważny jest dla mnie wynik matury. A potem poświęciłem pół strony cyckom pani Wagner. Mocno się w niej wtedy bujałem.

Skrzywiłem twarz.

– W pani Wagner? Nauczycielce od matmy? Przecież ona miała jakieś pięćdziesiąt lat, stary.

Owen zmiął serwetkę, na której stało jego piwo, i cisnął nią we mnie.

– Była koło trzydziestki i miała świetne zderzaki.

– Przepraszam – odparłem, wzruszając ramionami. – Chyba byłem za bardzo skupiony na naszych rówieśniczkach. Bo, no wiesz, umiałem wyrywać nasze rówieśniczki, w przeciwieństwie do ciebie.

– Wal się. – Owen wyżłopał połowę swojego browara, po czym skinął głową w moją stronę. – A sam co napisałeś? Marzyłeś o tym, żeby mieć działającą brykę? – Trącił łokciem siedzącego obok Braydena. – Pewne rzeczy nigdy nie ulegają zmianie.

Nie wchodziło w grę, żebym wspomniał o tym, że napisałem o młodszej siostrze naszego kumpla Ryana, Lali. Oberwałbym za to albo musiałbym wysłuchać kazania, a prawdopodobnie i jedno, i drugie. A już na pewno nie zamierzałem zwierzać się z tego, że poprzedniego wieczoru zdarzyło mi się trochę za dużo wypić i że do niej zadzwoniłem. Chwała Bogu, że nie odebrała. Jak ja bym jej wytłumaczył, że dzwonię tak do niej ni z gruszki, ni z pietruszki?

– Sam napisałem o tym, co było dla mnie naprawdę ważne, panowie – odparłem. – Wygląda na to, że byłem dojrzały, jak na swój wiek, bo moje priorytety pozostały bez zmian.

Brayden skinął głową i wyszczerzył zęby.

– Napisałeś o waleniu konia, co?

– Nie, bęcwale. Napisałem o graniu na bębnach i o obciąganku.

Moi kumple wybuchli śmiechem.

– Brzmi wiarygodnie – skomentował Owen.

Wycelowałem palec w stronę Braydena.

– A co było w twoim liście?

Mój kumpel wyszczerzył zęby.

– Napisałem dwa zdania. Dla mnie ważne jest to, żeby mieć mniej roboty z pracą domową. Dlatego to już koniec mojego listu.

Pokręciłem głową.

– To do ciebie podobne.

Zamówiliśmy jeszcze jedną rundkę browarów i zaczęliśmy zebranie. Colby poruszył temat wymiany kilku starych klimatyzatorów zainstalowanych w naszym budynku na nowe, zużywające mniej energii. Jego zdaniem koszty tej wymiany zwróciłyby się nam zaledwie w dwa lata w formie obniżonych rachunków za prąd. Owen opowiedział o znajdującym się nieopodal nas domu, który został wystawiony na sprzedaż za znacznie wyższą cenę, niż byliśmy wcześniej skłonni podejrzewać, po czym rozdał wszystkim obecnym arkusze ze zdobytymi przeze mnie oszacowaniami kosztów położenia nowego dachu, co było dla nas rozpaczliwie naglącą kwestią.

Przeszliśmy właśnie do rozmowy na temat wymagających przedłużenia umów z najemcami lokali w naszym budynku i tego, o ile należałoby podnieść ich czynsze, gdy nagle usłyszałem dobiegające z mojej kieszeni brzęczenie komórki. Wyjąłem ją i serce podeszło mi do gardła. Na ekranie wyświetlało się imię Lali. W pierwszym odruchu chciałem pozwolić, by połączenie trafiło do poczty głosowej, ale wiedziałem, że potem przez całą noc nie zmrużę oka, zastanawiając się, czy u niej wszystko w porządku. Nie potrzebowałem dodatkowych atrakcji po tym, jak zeszłej nocy musiałem się schlać, by móc przestać myśleć o tej dziewczynie na wystarczająco długi czas, żeby choć trochę się przespać. Wobec tego przeprosiłem swoich kumpli, wstałem zza stołu i wyszedłem przed bar, by odebrać.

– Halo?

– Holden?

– Tak?

– Tu Laney… Lala.

Spróbowałem rozegrać to na chłodno.

– Och, cześć, Lala. Dawno nie rozmawialiśmy. Co słychać?

– Właśnie zobaczyłam, że mam na komórce nieodebrane połączenie od ciebie z wczorajszego wieczoru. Chciałam się tylko upewnić, czy wszystko gra.

Szlag by to.

– Yyy… przepraszam. Musiałem chyba przypadkowo wybrać twój numer – zełgałem bezczelnie. – Nie miałem nawet pojęcia, że do ciebie zadzwoniłem.

– Och, to dziwne. Bo właśnie zamierzałam się do ciebie odezwać w ten weekend.

– Serio?

– Tak. W przyszłym tygodniu przyjeżdżam na jeden wieczór do Nowego Jorku. Jestem umówiona na rozmowę w sprawie grantu na badania, który staram się uzyskać. Pomyślałam, że skoro już będę w mieście, to może wybiorę się zobaczyć kamienicę, którą kupiliście, i przy okazji ze wszystkimi się przywitam. Wszyscy mieszkacie w tym budynku, prawda?

– Owszem. W który dzień przyjeżdżasz?

– W środę. Jestem umówiona na rozmowę w czwartek rano.

– Gdzie planujesz się zatrzymać?

– Jeszcze nie zabukowałam hotelu. Zadzwonili do mnie z informacją o tej rozmowie wczoraj po południu.

– Zatrzymaj się u mnie. – Pokręciłem głową. – To znaczy, możesz zatrzymać się u nas. Wykorzystujemy jeden z apartamentów pod krótkoterminowy wynajem. Testujemy go na Airbnb. Dostaje się tam wyższe stawki i wygląda na to, że jest spory popyt.

– O rany. A sądzisz, że w przyszłą środę będziecie tam mieli wolne miejsce?

Jeśli nie, to unieważnię rezerwację.

– Jestem pewny, że tak.

– Okej. Byłoby świetnie. Mogłabym się wtedy z wami zobaczyć i nie będę musiała kombinować z szukaniem hotelu. Strasznie się gubię na Manhattanie.

– Zamierzasz przyjechać autem czy pociągiem?

– Chyba siądę za kółkiem.

– Podeślę ci namiary na dobre miejsce parkingowe nieopodal budynku, gdzie nie policzą ci zbyt drogo.

– Doskonale. Wielkie dzięki, Holden. Nie mogę się doczekać, żeby was wszystkich znowu spotkać.

Rozłączyłem się, a potem przez chwilę gapiłem się w ekran komórki. Gdy dorastałem, moja mama miała pewne ulubione powiedzonko: Nie ma czegoś takiego jak zbieg okoliczności. Nigdy nie przywiązywałem do tego wagi, ale w tym momencie miałem nadzieję, że się nie myliła…

Nie zaglądałem na Fejsa już pewnie z dwa lata. Ale całkiem poza własną kontrolą zalogowałem się w tym serwisie tuż po tym, gdy po powrocie o północy z knajpy w stanie lekkiego upojenia znowu przeczytałem tamten list do samego siebie, i to aż trzykrotnie. Spokoju nie dawało mi zwłaszcza jedno zdanie:

Jeśli w chwili, gdy otrzymasz ten list, Lala będzie singielką, a ty w dalszym ciągu nie zdecydujesz się do niej wystartować, to okażesz się totalną pizdą.

Wpisałem w wyszukiwarkę Laney Ellison i zmarszczyłem czoło, gdy na ekranie wyświetliło się zdjęcie. Przedstawiało Lalę i doktora Głąba, więc otworzyłem kolejne piwko. Zdjęcie musiało zostać zrobione w dniu zaręczyn dziewczyny, bo wystrojony w kardigan naukowiec oplatał ją ramieniem, a ona sama wyciągała dłoń w stronę aparatu, chwaląc się otrzymanym pierścionkiem. Pociągnąłem ogromny haust z butelki, robiąc zbliżenie na jej palec. To jakaś zasrana pierdółka. Lala zasługuje na prawdziwy kamień.

Fakt, że dr Głąb nie kupił jej nawet porządnego pierścionka, sprawił, że poczułem do niego jeszcze większą antypatię.

– Szmaciarz – wymamrotałem, po czym kliknąłem myszką, żeby obejrzeć resztę zdjęć Lali.

Następna fotka przedstawiała moment, gdy udało jej się obronić doktorat na uniwersytecie. Z obu stron otaczali ją dumni rodzice. Ponownie zrobiłem zbliżenie i zauważyłem, że dziewczyna ma na szyi łańcuszek z niewielkim krzyżykiem. Był kiedyś własnością Ryana. Mój przyjaciel otrzymał go w prezencie od swoich rodziców na pierwszą komunię – którą miał tego samego dnia co ja. Nigdy go nie zdejmował. Kiedy umarł, zaczęła go nosić Lala, ale nie zdawałem sobie sprawy, że nadal to robi. Jednak nie zaskoczyło mnie to. Tych dwoje nie było rodzeństwem, jakich wiele. Ryan i Lala naprawdę dobrze się dogadywali, nawet gdy byli młodsi, jeszcze przed tym, jak mój kumpel usłyszał diagnozę. Ryan zawsze był superopiekuńczy względem swojej siostry. Co było powodem, dla którego na kilka dni przed śmiercią poprosił mnie, żebym miał ją na oku… byle „nie za blisko”. Mój przyjaciel przyglądał mi się pewnie w tym momencie z góry i przeklinał mnie za to, że bawię się w stalkera.

Kliknąłem w kolejne zdjęcie i wytrzeszczyłem oczy. Jasna cholera. Bully nadal żyje! Ryan przygarnął tego spasionego buldoga, gdy uczęszczaliśmy do liceum, więc pies musiał mieć już co najmniej z piętnaście lat. Nie mogłem uwierzyć, że jeszcze dycha. Na fotografii Lala klęczała przed świąteczną choinką, obejmując ramieniem Bully’ego, który miał na sobie świąteczny sweter. Jeśli Ryan dotąd nie zdążył się wkurzyć o to, że śledzę jego młodszą siostrę w necie, to fotka przedstawiająca jego psa wystrojonego w sweter na pewno wyprowadziła go z równowagi. Podniosłem puszkę w stronę nieba.

– Sorry, brachu. Nie miałem pojęcia.

Przez następne piętnaście minut przeglądałem pozostałe fotki Lali, choć większość tego czasu poświęciłem zwłaszcza jednemu konkretnemu zdjęciu. Dziewczyna prezentowała się na nim w bikini. Zawsze była piękna i miała świetną figurę, ale chuda nastolatka, której przypatrywałem się kiedyś ukradkiem na podwórku Ryana, gdy miała na sobie strój kąpielowy, zdążyła się przez wszystkie te lata zmienić w kobietę o zabójczych kształtach. Kształtach, przez które na pewno wpakowałbym się w kłopoty, gdybym za bardzo skrócił między nami dystans.

Kliknąłem na ostatnią fotkę i poczułem, jakby ktoś odciął mi dopływ tlenu. Przedstawiało Ryana i Lalę, którzy siedzieli na wyrzuconej na plażę drewnianej kłodzie, a jego autorem byłem ja sam. Ryan nie miał na nim włosów w rezultacie trzeciej serii naświetleń. Przypomniałem sobie, że mieli wypuścić go ze szpitala dopiero kilka dni później, ale przekonał lekarzy do wcześniejszego wyjścia, by móc świętować swoje dwudzieste siódme urodziny wraz ze swoją ekipą. Ja, Owen, Brayden, Colby, Ryan i Lala wybraliśmy się do Ocean City. Odwiedziliśmy to miasto już wcześniej, po balu maturalnym, i wiązało się z nim mnóstwo dobrych wspomnień. Spędziliśmy cały tamten dzień na plaży, a potem rozpaliliśmy ognisko, które nie wygasło aż do wschodu słońca. Był to niezapomniany dzień, zwłaszcza że na jakiś czas był to dla nas wszystkich ostatni dobry dzień, ponieważ Ryan zmarł następnego wieczoru.

Przypomniałem sobie to wszystko i zamknąłem laptopa. Widok tego zdjęcia zdziałał chyba tyle dobrego, że odwiódł mnie od dalszego tropienia Lali. O ile jej fotka w bikini wytrąciła mnie z równowagi i rozpaliła we mnie ogień, o tyle ta ostatnia podziałała na mnie jak kubeł zimnej wody. Czyli dokładnie to, czego potrzebowałem. Lala Ellison stanowiła tabu, była dla mnie jedyną kobietą, do której nie mogłem się zbliżać. No, a przynajmniej do momentu, gdy miała się w następnym tygodniu pojawić w naszym mieście… i spędzić noc w apartamencie, który – tak się składało – był położony tuż obok mojego.

Puk, puk, puk.

Jezu Chryste, poczułem wręcz, jak zaczynają mi się pocić dłonie. Ile ja miałem lat, dwanaście?

Lala napisała mi kilka godzin wcześniej, że przyjedzie zapewne około piątej, a zegar na kuchence mikrofalowej wskazywał, że była już minuta po tym czasie. Ostatnia sytuacja, w której byłem tak zestresowany, miała miejsce, kiedy moja kapela występowała na pewnym festiwalu przed dziesięciotysięczną publicznością. Musiałem wytrzeć ręce o spodnie.

– Hej. – Uśmiechnąłem się po otwarciu drzwi. Ale uśmiech spełzł mi z twarzy, gdy zdałem sobie sprawę, że Lala nie jest sama. Ktoś stał u jej boku.

Lala zerknęła na mającą czym oddychać rudą laskę i wykonała ruch dłonią, pokazując z niepewnym uśmiechem to na nią, to na siebie.

– Jechałyśmy razem windą i wysiadłyśmy na tym samym piętrze. Okazuje się, że zmierzałyśmy w to samo miejsce.

Fiona – kobieta, którą poznałem w ostatni weekend w pewnej knajpie – wzruszyła ramionami.

– Przepraszam, że wpadam bez zapowiedzi, ale przechodziłam tędy i pomyślałam, że sprawdzę, czy nie ma cię w domu. Coś u ciebie zostawiłam, kiedy tutaj byłam.

– Serio?

Fiona puściła do mnie oko i wykonała ręką gest w stronę wnętrza mieszkania.

– Wydaje mi się, że wciąż wiszą na twoim łóżku. – Kobieta popatrzyła na Lalę, a potem na mnie. – Może zgarnę je szybko, a potem przestanę zawracać ci głowę?

Nie miałem pojęcia, jak zareagować, więc odszedłem na bok, by wpuścić mojego nieoczekiwanego gościa do środka. Za to Lala pozostała za progiem wraz ze swoim bagażem. Pokręciłem głową i wyciągnąłem rękę w kierunku uchwytu walizki.

– Przepraszam za to. Wejdź, proszę.

Zanim zdążyłem wtoczyć klamoty Lali do środka i zamknąć drzwi, zobaczyłem, jak Fiona wychodzi energicznym krokiem z mojej sypialni. Podniosła wysoko parę kajdanek.

– Znalazłam.

Zacisnąłem powieki. Cudownie, po prostu, kurwa, cudownie.

Rozdział 2.

Lala

Drzwi zatrzasnęły się za plecami rudej. Gdy odwróciłam się w stronę Holdena, w pomieszczeniu panowała taka cisza, że dałoby się usłyszeć spadającą pinezkę.

– Mogę to wyjaśnić… – zaczął w końcu mężczyzna.

Wyciągnęłam przed siebie dłonie i wybuchłam śmiechem.

– Jestem pewna, że mógłbyś, ale chyba nie chcę tego słyszeć.

Holden potarmosił sobie dłonią gęstą grzywę rozczochranych włosów.

– Słusznie.

A potem cały poczerwieniał. Wydawał się zażenowany. Historia jego relacji damsko-męskich nie była dla nikogo z nas żadną tajemnicą, więc zaskoczyło mnie to.

– Hm, to cholernie krępujący sposób na to, by cię powitać. – Rozłożył ramiona. – Nieważne, witaj w naszej kamienicy, Lala.

– Dzięki. – Wpadłam w jego serdeczne objęcia. – Tak się cieszę, że tu jestem. – Moje ciało przebiegło mrowienie, gdy poczułam na piersi nacisk jego torsu.

Czułam, jak jego serce wali w przyspieszonym tempie, co wydało mi się intrygujące. Holden roztaczał wokół siebie urzekający zapach, jakby właśnie wyszedł spod prysznica – zapach mydła i wody kolońskiej – który nakładał się na jego własną upajającą woń. Pamiętałam ją z ostatniego razu, kiedy dzielił nas tak niewielki dystans, podczas naszego tańca na weselu Colby’ego i Billie.

Rozejrzałam się dookoła.

– Twoje mieszkanie wygląda dokładnie tak, jak je sobie wyobrażałam, Catalano.

Holden uniósł brew.

– A to czemu?

– Perkusja w kącie. Czarne meble…

– Nie zapominaj, proszę, o kajdankach na ramie łóżka.

Westchnęłam.

– Tak, to też.

Mężczyzna ponownie zamknął oczy, widocznie zawstydzony, po czym posłał mi najpiękniejszy uśmiech.

Zawsze durzyłam się w Holdenie. Ale wierzcie lub nie, nie chodziło jedynie o fizyczny pociąg. Gdy byliśmy młodsi, mnóstwo ze sobą gadaliśmy. Ryan nie miał pojęcia o tych naszych prywatnych rozmowach. Co prawda na tym czy na innym etapie podkochiwałam się chyba w każdym kumplu mojego starszego brata, ale uczucie, jakim darzyłam Holdena, było nietykalne i nigdy nie wygasło. Przy czym spośród wszystkich kumpli Ryana Holden byłby dla mojego brata tym, którego uznałby za najmniej odpowiedniego kandydata na mojego faceta. Nie stanowił materiału na chłopaka, choć kobiety – wliczając w to mnie – nie mogły oderwać od niego wzroku. Właściwie to raz zdarzyło się, że Ryan zauważył, że gapię się na jego przyjaciela jak sroka w kość. Pewnego lata, gdy byliśmy nastolatkami, przyłapał mnie na tym, jak wlepiam ślepia w Holdena, kiedy ten wyszedł z basenu za naszym domem i wycierał swoje na wpół nagie ciało ręcznikiem. Mój brat ostrzegł mnie, żebym nawet o tym nie myślała. Ryan kochał Holdena, ale myśl o tym, że ja i ten facet moglibyśmy być razem, chyba wpędziłaby go do grobu – gdyby nie to, że przecież i tak już w nim był.

– No to… – Holden klasnął w dłonie. – Idziemy do apartamentu za ścianą?

– Tak. Nie mogę się doczekać, żeby go obejrzeć. Dzięki, że pozwoliłeś mi się w nim zatrzymać.

– Jasna sprawa. Wszystko dla małej siostrzyczki Ryana.

– Dzięki, chociaż wcale nie jestem już taka mała.

– Zauważyłem. – Na ustach Holdena zamajaczył uśmiech.

Ciarki chodziły mi po plecach, gdy ruszyłam w ślad za nim na korytarz, a potem przyglądałam się, jak otwiera przede mną drzwi sąsiedniego mieszkania.

Zajrzałam do środka. O rany. To miejsce było fantastyczne.

W salonie stały kremowe meble obite skórzaną tapicerką, wyglądały na nowe. Kilka pękatych, dzianinowych poduszek leżących na sofie i fotelu nadawało temu pomieszczeniu przytulny, choć zarazem modny charakter. Wszystko pachniało świeżością. Kuchnia była otwarta na salon, a znajdujący się w niej blat z jasnego granitu stanowił dopełnienie dla ziemistej tonacji pozostałej części apartamentu.

– Świetnie się spisaliście przy urządzaniu tego mieszkania. Jest piękne.

– Taa, dzięki. Tak jak mówiłem, testujemy opcję dodania go pod wynajem na Airbnb. Masz szczęście, że było akurat wolne.

– No chyba! – Przeszłam do kuchni. – Och, chwała Bogu. Jest ekspres do kawy i kapsułki. Zastanawiałam się, czy zdążę sobie rano zaparzyć kawę.

– Gdybyś czegoś potrzebowała, to jestem w pomieszczeniu obok – przypomniał mi Holden.

Jak mogłabym o tym zapomnieć?

– Dzięki.

Fakt, że ten apartament znajdował się ściana w ścianę z apartamentem Holdena podnosił mnie jednocześnie na duchu i wprawiał w podenerwowanie.

– A teraz opowiadaj, jaka heca dla jajogłowych cię tu sprowadza.

Skrzyżowałam ramiona na piersi.

– Mówisz o rozmowie w sprawie projektu badawczego.

– Tak się tylko z tobą drażnię. Ale przecież naprawdę masz większą mózgownicę, niż ustawa przewiduje. Reszta z nas zawsze wypadała przez to na większych idiotów, niż to ma miejsce w rzeczywistości. – Mężczyzna westchnął. – Zresztą nieważne, mówię serio, opowiedz mi o tym.

– To rozmowa w sprawie grantu na badania nad tym, jaką rolę pełni dopamina w rozwoju i przebiegu choroby Alzheimera.

– Ciekawe. – Holden podrapał się po zarośniętym podbródku. – Dopamina to coś jakby hormon seksu, zgadza się?

No jasne, od razu musiał pójść tym tropem.

– To rodzaj neuroprzekaźnika wytwarzanego w organizmie. Wpływa na to, jak odczuwamy przyjemność. Zbyt wysoki lub zbyt niski poziom może prowadzić do negatywnych skutków. Ale masz rację, dopamina wydziela się w reakcji na stymulację seksualną, między innymi.

– Czyli, chwileczkę, nadmiar dopaminy może prowadzić do negatywnych następstw? Może sprawić, że ktoś zwariuje?

– No wiesz, wszystko, co występuje w nadmiarze, wywołuje niedobre skutki, prawda? Ale tematem tych konkretnych badań jest raczej związek między niskim poziomem dopaminy a zwiększonym ryzykiem rozwoju choroby Alzheimera.

Holden skinął głową.

– Aha. Czyli im więcej ktoś uprawia seksu… tym mniej grozi mu zachorowanie na Alzheimera?

Odchrząknęłam.

– Owszem, wyniki badań zdają się sugerować taką ewentualność.

– Do diabła. W takim razie nie mam się czego obawiać. Będę na starość jak żyleta. – Mężczyzna mrugnął do mnie znacząco.

Przewróciłam oczami.

– Seks ma pewne plusy. I bardzo nieliczne minusy, o ile zachowuje się ostrożność.

– Zawsze zachowuję ostrożność – odparł Holden z poważną miną.

– To dobrze.

– Zwłaszcza że Colby jest żywym przykładem tego, jak to się może skończyć – dodał.

Colby zapłodnił matkę swojej córeczki w trakcie przygodnego seksu na jedną noc pięć lat przed tym, jak poznał swoją żonę, Billie. Saylor była darem od losu, ale całe to zdarzenie na pewno stanowiło gorzką lekcję dla wszystkich chłopaków – jedna chwila nieuwagi może zmienić całe twoje życie.

Holden przechylił głowę.

– Opowiedz mi coś jeszcze o korzyściach płynących z seksu.

– Mówisz poważnie?

– Tak jakby. Ale głównie lubię patrzeć, jak się czerwienisz.

Dotknęłam policzka.

– Mam rumieńce?

– Odrobinę. Ale mówię serio, to intrygujące. Nigdy nie zastanawiałem się nad hormonami i w ogóle, ani nad tym, jaki mają wpływ na ludzi w dłuższej perspektywie. Ale dobrze wiedzieć, że seks pozytywnie wpływa na zdrowie.

– Napływ oksytocyny i dopaminy w trakcie orgazmu obniża poziom kortyzolu, który jest hormonem stresu.

Holden znowu skinął głową.

– To dlatego ludzie są potem tacy odprężeni.

– Zgadza się.

– Ale nie miałem pojęcia, że te hormony mogą chronić mózg. To wielka rzecz.

– Niemal każda decyzja, jaką podejmujemy odnośnie do tego, co wnika do naszego organizmu, czy chodzi o jedzenie, czy o coś innego, wpływa na ogólny stan naszego zdrowia. – Uśmiechnęłam się. – A wiesz, co jeszcze podnosi poziom dopaminy?

– Co?

– Muzyka.

– O. Super. Jeszcze jeden punkt dla mnie.

– Te ciarki, które czujesz podczas świetnego koncertu? W dużym stopniu odpowiada za nie dopamina.

– Ale wspomniałaś też, że zbyt wysoki poziom może wywoływać złe skutki, tak?

– Z nadmiarem dopaminy rzeczywiście wiążą się pewne negatywne skutki uboczne, takie jak napady lęku, bezsenność albo zbyt wysokie libido.

– Czyli zachowam doskonałą pamięć, ale już do końca życia pozostanę napaleńcem zmagającym się ze sporadycznymi atakami lęku. – Holden przytaknął. – Jasne. Brzmi sensownie.

Roześmiałam się.

– Dzięki za to szkolenie, Lala. Ależ ty jesteś mądra. – Na twarzy mężczyzny pojawił się uśmiech. – Dobrze cię widzieć. Mam wrażenie, jakbyśmy widzieli się całą wieczność temu.

Czy odważę się o tym wspomnieć?

– Tak, wydaje mi się, że nasze ostatnie spotkanie miało miejsce na weselu Colby’ego, hm?

– Owszem. – Holden z wolna pokiwał głową. – Rok temu. Za długo, jasna cholera.

Popatrzył mi w oczy, a ja od razu przypomniałam sobie nasz taniec z tamtej imprezy. Warren wyszedł do łazienki, a kiedy podniosłam wzrok, zobaczyłam nagle, że na jego miejscu stoi znajomy muzyk. Pamiętam, jak modliłam się, żeby Warren nie wrócił i nie nakrył mnie i Holdena na wspólnym tańcu. Leciał akurat wolny kawałek, a ja nie chciałam, żeby mój narzeczony nabrał podejrzeń, że działo się tam coś niewłaściwego. Jak w dobrze naoliwionym mechanizmie, Holden zszedł z parkietu, gdy tylko piosenka dobiegła końca, tuż przed tym, jak Warren wrócił na salę. W związku z tym mój narzeczony nie miał pojęcia, że właśnie skończyłam tańczyć z mężczyzną, w którym durzyłam się przez całe dzieciństwo.

Było tak, jakby nigdy do tego nie doszło – jeśli nie liczyć faktu, że przez cały wieczór nie mogłam przestać o tym rozmyślać. Rzucałam ukradkowe spojrzenia w stronę Holdena i doskwierało mi poczucie winy, bo choć nie umiałam tego nazwać, to czułam, że nasz taniec miał w sobie coś wyjątkowego. Czy pomyślałam, że podobam mu się w ten szczególny sposób? Nie. Ale to, że wykorzystał nieobecność Warrena, żeby się do mnie zbliżyć, wydawało się całkiem zamierzone. Może udzielił mu się sentymentalny nastrój weselnej imprezy. Ślub to przełomowe wydarzenie w życiu człowieka. Uświadamia nam, że czas umyka każdemu z nas. Zastanawiałam się też, czy tamta piosenka nie obudziła w nim poczucia straty po śmierci Ryana. A ponieważ byłam na tamtej sali najbliższym odpowiednikiem mojego brata, to możliwe, że przylgnął do mnie w tamtej chwili właśnie z tego powodu.

– Tak czy siak… – Holden wyrwał mnie z zamyślenia. – Wiem, że wiele osób nie może się doczekać, żeby się z tobą dziś zobaczyć. Colby i Billie urządzają kolację. Chcieli, żebym zabrał cię do ich apartamentu, kiedy skończysz się rozpakowywać. Właściwie to mam wrażenie, że jesteśmy już spóźnieni.

Pomasowałam się po brzuchu.

– O Boże. Brzmi cudownie. Konam z głodu. Daj mi tylko chwilkę.

Skoczyłam skorzystać z łazienki, po czym wróciłam do salonu i ruszyliśmy z Holdenem do mieszkania Colby’ego.

Drzwi otworzyła nam córka Colby’ego, Saylor, która aż podskoczyła na nasz widok.

– Lala!

– Cześć, skarbie! Tak się cieszę, że mnie pamiętasz. – Schyliłam się, żeby ją uściskać. – Ależ ty rośniesz. To nie do wytrzymania.

Ja i dziewczynka miałyśmy zaledwie kilka okazji do tego, żeby się spotkać, ale spędziłyśmy ze sobą miło trochę czasu na weselu. Matka Saylor tak naprawdę nigdy nie istniała w jej życiu. A potem Colby poślubił Billie, która wzięła tę rolę na siebie. Wyglądało na to, że ten układ wyśmienicie funkcjonuje.

Dziewczynka wyciągnęła rączkę, żeby dotknąć mojej fryzury.

– Ale ci się kręcą włosy!

Zmierzwiłam swoją blond grzywę.

– Wiem! Są splątane jak siano.

– Są dzikie. Uwielbiam to – odezwał się zza moich pleców Holden.

– Dzięki. – Lekko się zaczerwieniłam.

W tym momencie pojawiła się Billie, żeby mnie uściskać.

– Myśleliśmy już, że nie dotrzesz, Lala! Na czym ci tak diabelnie długo zeszło?

Billie była superodlotową laską. Miałam ochotę poznać ją lepiej. Była właścicielką położonego w tej kamienicy salonu tatuażu – to właśnie za jego sprawą poznała się z Colbym.

– Przepraszam! – odparłam. – Był straszny ruch na drodze, a potem Holden pokazywał mi apartament.

– Uwięziłem ją na trochę. To moja wina.

Chwilunia, co? Przed oczami przemknął mi żywy obraz, wywołany słowami muzyka. Odchrząknęłam.

– Ten apartament jest przepiękny. Nie wiem, jak wam dziękować, że pozwoliliście mi się w nim zatrzymać.

Owen podszedł w moją stronę, ubrany w swój trzyczęściowy garnitur, żeby mnie uściskać.

– Żartujesz sobie? To przecież kamienica Ryana. Zawsze będzie tu dla ciebie miejsce. Nawet gdybyśmy musieli wywalić Holdena, żeby zwolnić mieszkanie.

– Zgłaszam się na ochotnika, żeby osobiście wynieść go stąd na kopach – oświadczył Brayden, rozkładając ramiona, bo przyszła jego kolej, żeby mnie wyściskać.

Naprawdę brakowało mi towarzystwa tych chłopaków. Tak bardzo przypominali mi mojego brata, a poza tym czułam w tym miejscu jego obecność.

Colby pojawił się w zasięgu wzroku jako ostatni z całej paczki. Przebywał dotąd w kuchni, z której wyłonił się, niosąc pełną tacę. Odłożył ją na stół w jadalni.

– Cześć, Lala! – Mężczyzna wytarł ręce i podszedł w moją stronę, żeby wziąć mnie w ramiona.

Krótko potem usiedliśmy do kolacji składającej się ze spaghetti, klopsików, sałatki i pieczywa czosnkowego. Saylor z dumą oświadczyła, że sama przygotowała sałatkę.

W trakcie posiłku Colby skorzystał z okazji, żeby mnie trochę wypytać.

– Słuchaj, Lala… – zaczął. – Skoro nie ma wśród nas Ryana, to mam nadzieję, że zrozumiesz, że musimy wziąć na siebie rolę opiekuńczych starszych braci. Niestety, trafiło ci się aż czterech w cenie jednego.

– Czterech braci, hm? To brzmi jak… prawie tłum. – Zachichotałam.

– Mam czterech wujków! – wtrąciła Saylor. – Trzech tutaj i jednego w niebie.

Uśmiechnęłam się.

– To prawda.

– No więc mam do ciebie kilka pytań – podjął Colby. – Po pierwsze, nie wiem zbyt wiele na temat Warrena. Kiedy miałem z nim kontakt na ślubie, zrobił na mnie świetne wrażenie, ale nie mogę powiedzieć, żebym naprawdę go poznał. Opowiedz o nim. Dlaczego spośród wszystkich facetów na kuli ziemskiej akurat on okazał się tym jedynym?

– Och, daj jej spokój. – Billie pacnęła męża w ramię. – Nie musi się nikomu tłumaczyć ze swoich uczuć. Nie zawsze da się ubrać w słowa to, co sprawia, że się kogoś kocha. Jak wiesz, to po prostu wiesz. – Posłała mi uśmiech.

– Przepraszam. – Colby wzruszył ramionami. – Moim zdaniem to zasadne pytanie.

Zerknęłam na Holdena i zobaczyłam, że się we mnie wpatruje. Podobnie jak reszta zgromadzonych zdawał się czekać na odpowiedź.

Otarłam usta i spojrzałam na Billie.

– W porządku. Ma rację. Ryan też zadałby mi to pytanie. Nalegałby na to, żeby móc pobyć z Warrenem i go wybadać.

Brayden skrzyżował ramiona na piersi.

– Okej, w takim razie dlaczego powinniśmy kibicować temu facetowi?

– No cóż… – Umilkłam na moment. – Jest superbystry. Zabawny. Naprawdę mu na mnie zależy. Daje mi poczucie bezpieczeństwa. Jest uczciwy, co jest dla mnie naprawdę ważne… – Powiodłam wzrokiem po zgromadzonych dookoła stołu.

– To wszystko? – zaśmiał się Colby.

Billie ponownie pacnęła go w ramię.

– A czego byś jeszcze chciał?

– Pracuje nad lekiem na raka czy coś w tym rodzaju, prawda? – zapytał Owen.

– Zajmuje się badaniem nowotworów, owszem.

Holden pogrzebał w swoim spaghetti.

– Nie chcę wyjść na idiotę, ale co takiego właściwie robi specjalista od nowotworów? W sensie, idzie do pracy i bierze się… konkretnie za co?

Wyprostowałam się na krześle.

– No cóż, powszedni dzień Warrena może wyglądać w ten sposób, że umieszcza komórki rakowe pod mikroskopem i obserwuje ich interakcje z określoną substancją. Trzeba wiele godziny pracy metodą prób i błędów, żeby posunąć się choć trochę do przodu i odkryć, co się sprawdza, a co nie, jeśli chodzi o hamowanie wzrostu komórek, co przekłada się na redukcję dynamiki schorzenia.

– To bardzo zacny zawód – skomentowała Billie.

– Fakt, ten facet to zacny mózgowiec – dodał Holden.

Uniosłam brew.

– W takim razie chyba jesteśmy dla siebie stworzeni, bo mnie też kiedyś przezywałeś mózgowcem.

– Tak, ale wiesz, że używałem tego określenia w pozytywny sposób. – Muzyk puścił do mnie oko.

Colby powiódł po nas obojgu wzrokiem. Miałam nadzieję, że nie zwietrzył dziwnego uczucia, jakim darzyłam Holdena. Pamiętałam, jak przypatrywał nam się, kiedy tańczyliśmy na jego weselu. Odniosłam wrażenie, że był jedyną osobą, która zwróciła na to uwagę.

Po deserze wstałam od stołu.

– No cóż, jestem pewna, że musicie kłaść Saylor do łóżka, a ja muszę się jeszcze przygotować do jutrzejszej rozmowy, więc powinnam się już pożegnać.

Billie również wstała.

– Musimy to robić regularnie, jeśli dostaniesz to stanowisko. Może zrobimy z tego naszą cotygodniową tradycję.

Skinęłam głową.

– Byłoby cudownie.

Holden podniósł się z krzesła i odprowadził mnie do drzwi.

Kiedy je otworzył i wyszedł na korytarz, spojrzałam mu w oczy.

– Ty też już idziesz?

– Tak. Kolacja dobiegła końca, prawda?

Pożegnałam się szybko z wszystkimi obecnymi i ruszyłam śladem Holdena w głąb korytarza. Wróciliśmy razem do sąsiadujących przez ścianę apartamentów.

Holden przystanął obok moich drzwi i podał mi klucz. Gdy go od niego przyjmowałam, nasze palce się musnęły.

Mężczyzna zamarł na chwilę, po czym nagle spytał:

– Masz ochotę wpaść do mnie na drinka?

Poczułam mrowienie w żołądku. Dlaczego to proste pytanie wywołało we mnie taką reakcję? Przecież chodziło jedynie o drinka. Tyle że z jakiegoś powodu wszystko, co wiązało się z Holdenem, kojarzyło mi się z… niebezpieczeństwem. Nie chodziło o to, żebym nie miała do niego zaufania – albo do siebie. Po prostu nie uważałam, by podsycanie tego, co tliło się w moim umyśle od chwili, kiedy tu przyjechałam, było dobrym pomysłem.

– Lepiej nie – odparłam. – Mam sporo rzeczy do rozpakowania. A poza tym muszę być jutro rano w optymalnej formie.

– No tak. Oczywiście. – Mężczyzna wbił wzrok w czubki swoich butów. – Wobec tego innym razem. – Westchnął. – Kiedy już dostaniesz tę posadę. A dostaniesz. Bo jesteś Lalą.

– Chciałabym być tego równie pewna, co ty.

– Dasz sobie świetnie radę. – Holden uśmiechnął się, a jego oczy na chwilę odnalazły moje.

Taak. Bez wątpienia dało się wyczuć między nami jakiś dziwny stan napięcia. Było to identyczne wrażenie jak to, którego doświadczyłam na weselu Colby’ego, a sporadycznie również w poprzednich latach. Tyle że nie mogłam mieć pewności, czy Holden odbiera to w ten sam sposób, co ja. Uniosłam rękę.

– No cóż… Dobranoc.

– Dobranoc, Lala.

Zaczekał, aż wejdę do środka. Gdy drzwi mieszkania zamknęły się za moimi plecami, odetchnęłam głęboko, próbując doprowadzić się do porządku. Ogarnęło mnie poczucie ulgi. Nareszcie sama.

Wzięłam gorący prysznic, którego bardzo potrzebowałam, po czym wysuszyłam włosy. Od razu po tym powinnam była się pewnie położyć do łóżka, ale czułam, że mnie nosi. Podreptałam w stronę lodówki, zakładając, że niczego w niej nie znajdę. Ku swojemu kompletnemu zaskoczeniu, odkryłam w niej śmietankę do kawy oraz jakieś pudełko. Otworzyłam je i aż zaparło mi dech w piersiach, gdy moim oczom ukazał się tuzin bostońskich pączków z nadzieniem budyniowym. Ryan wprost je uwielbiał. Na pokrywce pudełka była przyklejona karteczka.

Ryan mówi: „Dasz radę, siostrzyczko. Daj im jutro popalić”.

Oczy zaszły mi łzami. Sięgnęłam po komórkę.

Lala: To twoja sprawka? Te pączki?

Holden: Uznałem, że przyda ci się rano śniadanie.

Lala: Przez ciebie się popłakałam. Dziękuję. To słodkie.

Holden: Nie ma za co, słonko.

Ta wymiana zdań sprawiła, że znowu przeniknął mnie dreszcz. Byłam pieprzoną, rozmemłaną, rozdygotaną płaksą. Jezu. Przecież miałam narzeczonego. Musiałam skończyć z takimi reakcjami na Holdena. Może powód takiego zachowania stanowiło po prostu podekscytowanie, jakie wzbudzała we mnie wizyta w tym miejscu. Może gdybym dostała grant i zamieszkała w tym mieście na dłużej, emocje przestałyby mi aż tak buzować. A poza tym nawet gdybym nie miała narzeczonego, to Holden Catalano i tak nie wchodził w grę. Ten facet był ucieleśnieniem wszelkich perypetii, których wolałabym sobie oszczędzić. Najwyraźniej w mojej głowie w dalszym ciągu panował zamęt po tamtym wspólnym tańcu na weselu Colby’ego.

Zjadłam jednego pączka, umyłam zęby i położyłam się do łóżka. Poczułam pod sobą wygodny materac z pianki z pamięcią kształtu i kolejny raz doceniłam standard tego miejsca. Zrobiłam szybki test dźwięku budzika w swojej komórce, by upewnić się, że zadziała rano, jak należy.

Ledwo położyłam głowę na poduszce, gdy usłyszałam pukanie w ścianę. Początkowo myślałam, że to wytwór mojej wyobraźni, ale potem stukanie rozległo się ponownie.

Podniosłam telefon.

Lala: To ty?

Trzy kropki na ekranie zatańczyły, wskazując, że zaraz dostanę odpowiedź.

Holden: O co ci chodzi?

Potem rozległ się ponowny stukot.

Lala: O to pukanie w moją ścianę!

Holden: Jakie pukanie?

Dźwięk rozległ się jeszcze raz.

Lala: Słyszałeś?

Holden: Jasne, że słyszałem. Przecież to moja sprawka.

Lala: Holden! LOL.

Holden: Wiedziałaś, że nasze sypialnie sąsiadują ze sobą ściana
w ścianę?

Lala: Teraz wiem.

Holden: LOL.

Lala: O Boże. Chyba nie będę musiała wysłuchiwać, jak się z kimś
„zabawiasz”, co?

Holden: Będę się starał pamiętać, że tam jesteś.

Lala: Hm, z góry dziękuję, że zgodziłeś się mniej hałasować.

Holden: Jedyne okazje, przy których robi się tu za głośno, to orgie.
Ale odbywają się tylko raz w miesiącu.

Lala: Orgie?

Holden: Bicze. Łańcuchy (kajdanki). Cały arsenał. Uderzeniowa dawka dopaminy.

Czy on mówił poważnie?

Holden: LOL. Żartuję. Żadnych orgietek.

Lala: Z tobą nigdy nic nie wiadomo.

Holden: Trochę bez sensu, że cię podpuściłem, bo i tak nie mogłem teraz zobaczyć, jak się czerwienisz.

Lala: Ech. Muszę iść spać.

Holden: Okej. Nie będę ci już przeszkadzał.

Lala: Dobranoc, Holden.

Holden: Dobranoc, Lala.

Zmusiłam się, żeby zamknąć oczy. Usypiając, powinnam była ćwiczyć odpowiedzi na pytania, które mogły paść w trakcie rozmowy następnego dnia. Ale zamiast tego wyobrażałam sobie, że jestem przykuta do łóżka Holdena podczas orgietki.

Rozdział 3.

Holden

P ociągnąłem nosem.

Jak to, do diabła, możliwe, że prześcieradło w dalszym ciągu pachnie jakąś osobą jeszcze cztery dni po jej wyjeździe?

Nieważne. Trzeba było to zignorować, bo przecież musiałem przygotować ten apartament na przyjęcie wynajmującego z Airbnb następnego dnia. Obszedłem materac dookoła, wyszarpnąłem ostatni róg naciąganego prześcieradła i zwinąłem je w kulę.

Lecz gdy ją podniosłem, znowu poczułem w powietrzu tę znajomą woń.

Rozejrzałem się po pustym pomieszczeniu, jakbym spodziewał się zobaczyć kogoś oprócz siebie, po czym przyłożyłem prześcieradło do nosa.

Głęboki wdech. Głęboki wydech. Do diabła. Czy ona musiała pachnieć równie dobrze, jak wyglądała? Cholerna Lala Ellison.

Ta kobieta doprowadzała mnie do szaleństwa. Od chwili, gdy otrzymałem tamten list od samego siebie, nie byłem w stanie myśleć o czymkolwiek innym, a od tamtej nocy, którą spędziła w tym mieszkaniu, sam przestałem dobrze sypiać. Jakby na zawołanie, ziewnąłem.

Naprawdę przydałaby mi się mała drzemka. Zerknąłem na ściskane w rękach prześcieradło. Nie. Nie rób tego.

Ale niby czemu, kurwa, nie? , zapytał jakiś inny głos płynący z mojego sumienia. W końcu to tylko łóżko. A to konkretne było takie nowe i wygodne – w przeciwieństwie do mojego, które musiałem naprawiać już dwa razy w ciągu ostatnich kilku miesięcy. Potrzebowałem tylko paru godzin solidnego odpoczynku.

Taak, jasne. Okłamuj się dalej. No proszę, zasrańcu.

Ale to miało sens, prawda? Byłem zmęczony, a stałem przy świetnym, nowym łóżku i tak się składało, że trzymałem w rękach niemal świeże prześcieradło. Mogłem po prostu znowu oblec materac. Nie musiałbym nawet naciągać wszystkich czterech rogów – wystarczyłyby dwa. Bóg mi świadkiem, zdarzało się już, że sypiałem w takiej pościeli. Przecież nikt by się nie dowiedział, że uciąłem sobie króciutką drzemkę.

Oprócz ciebie, ty niuchająca prześcieradła szumowino.

– Zamknij się, do cholery.

W tym momencie już nie tylko biłem się z myślami, ale wręcz zacząłem do siebie gadać. Pięknie, po prostu pięknie. Naprawdę potrzebowałem się kimnąć. Wobec tego porzuciłem te absurdalne rozmyślania, naciągnąłem prześcieradło z powrotem na materac i wgramoliłem się na łóżko.

Wciągnąłem powietrze głęboko w płuca…

Bo przecież tak się robi, kiedy ktoś jest wykończony i próbuje zasnąć, a nie dlatego, że pościel pachniała cholerną Lalą Ellison .

A tak na marginesie, to uśmiech, który nie schodził mi z twarzy podczas tej trwającej trzy i pół godziny drzemki, również nie miał nic wspólnego z cholerną Lalą Ellison .

– Co jest grane, lalunie? – Wszedłem do Owena, gdzie odbywała się nasza comiesięczna partyjka pokera, i uśmiechnąłem się do chłopaków. Wszyscy siedzieli już na swoich stałych miejscach. Położyłem na podłodze karton piwa Coors Light i sam przysunąłem sobie krzesło.

Owen trzymał w ręku talię kart i już świerzbiły go palce, żeby je rozdać.

– Spóźniłeś się, do diabła, to jest grane.

– Sorry. – Otworzyłem butelkę i cisnąłem kapsel na środek stołu jako swoją stawkę na wejście. – Obudziłem się właśnie z cudownej drzemki. Co oznacza, że nie miałem czasu wyskoczyć na miasto i wyciągnąć gotówki, więc będę musiał używać kapsli zamiast dolców.

Brayden pokręcił głową.

– Masz jakieś szemrane zajęcie, chłopie. Zawsze jesteś bez gotówki i ucinasz sobie popołudniowe drzemki.

Wyszczerzyłem się i pokazałem palcem na swoją twarz.

– Sen dodaje urody. Jakim innym sposobem miałbym skłonić laski do tego, żeby stawiały mi drinki, skoro jestem bez grosza przy duszy?

Colby się zaśmiał.

– Daj jednego browara, łajzo.

Wyciągnąłem z kartonu następną flaszkę i oparłem ją o ramię, niczym kelner prezentujący butelkę szampana.

– Mam nadzieję, że ten rocznik przypadnie ci do gustu.

Owen zaczął rozdawać karty, rozdzielając talię dookoła stołu.

– Coś ci strasznie wesoło. Rozumiem, że nie wylegiwałeś się w wyrze samotnie?

Upiłem piwo i opadłem na oparcie krzesła, głośno wzdychając.

– Całkowicie samotnie, przyjacielu. Po prostu cieszę się ze spotkania ze swoimi drogimi kumplami.

Colby umieścił sobie kapsel między kciukiem a środkowym palcem, po czym pstryknął. Metalowy krążek wystrzelił do przodu, odbił się od mojego czoła i wylądował pośrodku stołu.

Uśmiechnąłem się.

– Wychodzi na to, że stawiam dwa dolce.

Wszyscy mieliśmy już po pięć kart, więc Owen skończył rozdawać i odłożył talię na blat.

– Któryś z was wie, jak daleko do przodu mamy porobione rezerwacje w tym lokalu wystawionym na Airbnb?

– Wydaje mi się, że mamy jedną pod koniec miesiąca, ale to byłoby na tyle. Otworzyliśmy kalendarz rezerwacji tylko na sześciomiesięczny okres – odparłem.

– Możemy skasować tę rezerwację?

Wzruszyłem ramionami.

– Najemca pewnie nie będzie szczęśliwy. Ale owszem, mamy możliwość odwołania rezerwacji. A czemu mielibyśmy to robić?

Owen powiódł wzrokiem po wszystkich zgromadzonych.

– Bo Lala dostała ten grant, o który zabiegała.

Zamarłem.

– Skąd wiesz?

– Dzwoniła do mnie dzisiaj. Chcą, żeby zaczęła od poniedziałku. Cały projekt jest finansowany przez rząd, więc jeśli nie zaczną wydawać tych pieniędzy przed końcem miesiąca, to kwota zostanie odjęta od ich budżetu na przyszły rok. Lala chciała wiedzieć, czy nie zgodzilibyśmy się wynająć jej tego apartamentu. Powiedziałem, że dam jej znać, kiedy sprawdzę, czy jest dostępny, ale chciałem się dowiedzieć, jakie jest wasze zdanie na temat tego, żeby zaproponować jej ten lokal bez żadnego czynszu. Jej projekt badawczy ma trwać sześć miesięcy, więc zrezygnowalibyśmy z opłat na pół roku. Ale nie mielibyśmy przecież tego budynku, gdyby Ryan nie wskazał nas w testamencie jako beneficjentów swojej polisy na życie. Wydaje mi się, że tak nakazuje przyzwoitość.

Chłopaki pokiwały głowami.

– Absolutnie – rzucił któryś.

Za to sam wciąż byłem zafiksowany na pierwszym zdaniu Owena.

– Dlaczego zadzwoniła do ciebie, a nie do mnie?

Owen wzruszył ramionami.

– Pewnie dlatego, że jestem milszy i przystojniejszy. Och, a poza tym jestem dorosłym facetem, który nie ucina sobie drzemek.

Byłem urażony, że Lala zdecydowała się zatelefonować do niego, a nie do mnie, ale gdy Colby zerknął na mnie ze znaczącą miną, ukryłem to uczucie tak dobrze, jak umiałem.

– Tak, jasne. Nie ma sprawy.

– Czyli wszyscy zgadzamy się, żeby wynająć jej to mieszkanie bez pobierania czynszu? – dopytał Owen.

Wszyscy skinęli głowami.

– No to w porządku – odparł. – Oddzwonię do niej później i dam jej znać, że może się tu zatrzymać na tak długo, jak będzie to konieczne.

– Hej, dobrze, że jesteś w domu.

Otworzyłem drzwi mieszkania i moim oczom ukazał się stojący za progiem Owen.

– Co jest?

– Lala ma się tu zjawić dzisiaj koło drugiej, a ja odebrałem właśnie telefon od jednego klienta, który chce, żebym pokazał mu teraz mieszkanie, bo jest nim bardzo zainteresowany, a dostałem już na nie ofertę z innej agencji. Miałem pomóc Lali i Warrenowi we wnoszeniu ich gratów. Jest szansa, że mógłbyś mnie zastąpić?

Źle się czułem z tym, że muszę odmówić. Ale dr Głąb sam powinien sobie poradzić z taszczeniem pudeł. Apartament był ostatecznie w pełni umeblowany, więc nie trzeba było targać żadnych wielkich ciężarów.

– Sorry. – Wzruszyłem ramionami. – Mam już plany.

– Szlag by to. Okej, spróbuję zapytać Braydena i Colby’ego.

– Dobra. Powodzenia dzisiaj.

– Dzięki, stary.

Owen odwrócił się, żeby odejść, ale zaraz przystanął.

– A tak przy okazji, to zeszłego wieczoru znowu przyłapałem na dachu Fricka i Fracka, nastoletnie diablęta spod numeru czterysta dziesięć. Mieli ze sobą wiadra wody, żeby tym razem wylać je na niczego niespodziewających się przechodniów na ulicy.

– Poważnie? Pani Martin spod czterysta ósemki dzwoniła do mnie dwa dni temu ze skargą, że przez całą noc puszczali głośną muzykę. Kiedy poszedłem na górę, żeby ich uciszyć, okazało się, że są sami w domu. Sądziłem, że udało mi się napędzić im trochę stracha. Ale chyba nie. Widziałeś ostatnio ich matkę?

– Nie. I nie dostaliśmy od niej czynszu za ten miesiąc.

Pokręciłem głową.

– Są wystarczająco duzi, żeby obyć się bez niańki, ale nie na tyle, żeby mieszkać samotnie. Sprawdzę później, czy ich matka nie wróciła, i jeśli uda mi się ją zastać, to sobie z nią porozmawiam.

– Dzięki.

Zamknąłem drzwi. Czułem się jak zasraniec po tym, jak powiedziałem, że nie mogę pomóc Lali. Ale niczego nie pragnąłem uniknąć równie mocno, co spotkania z nią i jej narzeczonym. Ponieważ mieli się wprowadzić tuż obok mnie, było pewne, że usłyszę, kiedy dotrą na miejsce, i wiedziałem, że kryjąc się w swoim apartamencie, poczuję się jak jeszcze gorszy szmaciarz. Musiałem stąd zniknąć, więc przeskrolowałem listę kontaktów w komórce, żeby znaleźć kogoś, z kim mógłbym coś zaplanować. Nie musiałem długo szukać.

Anna była dziewczyną, z którą zdarzyło mi się pójść już kilka razy do łóżka, a w zeszłym tygodniu wpadłem na nią w metrze. Powiedziała, żebym do niej napisał. Więc tak też zrobiłem. Zaprosiłem ją do kina na wczesny seans, mimo że wcale nie miałem ochoty na oglądanie filmów. Anna odpisała szybko, wyraźnie podekscytowana perspektywą rychłego spotkania, co sprawiło, że znowu poczułem się jak zasraniec.

Chciałem zniknąć przed pojawieniem się Lali, więc wziąłem prysznic i postanowiłem, że przespaceruję się powolutku do kina, pod którym miałem się za godzinę spotkać z Anną. Ale gdy wyszedłem przed budynek, zobaczyłem, że na ulicy trwa właśnie zbiegowisko. Obok wozu ustawionego połowicznie na miejscu parkingowym, maską do przodu, stał jakiś koleś i wrzeszczał, wymachując rękami. Drugą połowę asfaltowego prostokąta zajmowało częściowo inne auto, zaparkowane tyłem. Dopiero gdy siedząca za jego kierownicą kobieta wysiadła na zewnątrz i zatrzasnęła drzwi, zdałem sobie sprawę, że adresatką wrzasków tego faceta jest Lala. Szlag by to. Podbiegłem do niej, widząc, jak drugi kierowca rusza w jej stronę.

– Hej. – Zasłoniłem ją własnym ciałem i wyciągnąłem przed siebie ręce. – Wolnego, kolego. Co się tu wyrabia?

Lala wskazała na nieznajomego typa.

– Próbowałam zaparkować tyłem, kiedy on wystartował nie wiadomo skąd i spróbował wcisnąć się na to miejsce. Na pewno nie miałam go za plecami, kiedy wrzucałam wsteczny.

Spojrzałem na stojącego przede mną faceta. Był łysy i miał wielkie brzuszysko oraz rumianą gębę.

– Słuchaj, koleś, ta pani wprowadza się dzisiaj do tej kamienicy.

– Mam w dupie, dokąd się wybiera – warknął. – Pierwszy wypatrzyłem to miejsce.

Lala ujęła się pod boki.

– Wcale nie!

– Daj spokój, stary. Nawet jeśli byłeś tu pierwszy, to czy nie możesz po prostu zachować się jak dżentelmen i jej ustąpić? – Wskazałem na tylne siedzenie wozu Lali, wypakowane pudłami. – Ma mnóstwo gratów, które trzeba poprzenosić.

Facet skrzyżował ramiona na piersi.

– Wali mnie to.

– Pięknie. – Pokręciłem głową. – Widzę, że prawdziwy z ciebie przyjemniaczek.

Lala otworzyła tylne drzwi swojego auta.

– Dobra. Skoro nie zamierzasz się ruszyć, to zostawię swój wóz tak, jak stoi, i pownoszę pudła na górę. Mam ich tu całą masę, więc jeśli zamierzasz czekać, aż skończę, to trochę to potrwa.

– Yyy, Lala. – Pochyliłem się w jej stronę i szepnąłem: – Chyba nie powinnaś zostawiać samochodu zaparkowanego w taki sposób.

Dziewczyna wydęła wargi, ale i tak sięgnęła do wnętrza kabiny i chwyciła pierwsze pudło.

– Oj tam, oj tam.

Spojrzałem na nieznajomego typa i wzruszyłem ramionami.

– Słyszałeś, co pani powiedziała. – Potem podniosłem kilka pudeł i ruszyliśmy z Lalą w stronę wejścia do budynku.

Koleś zaczął coś wrzeszczeć o tym, że każe odholować jej auto.

Lala zatrzymała się w drzwiach i odkrzyknęła:

– Wal się, łysolu!

Gdy weszliśmy do windy, wyszczerzyłem zęby.

– To było kozackie!

Dziewczyna postawiła pudło na podłodze i pokazała mi swoją drżącą rękę.

– To chyba przez adrenalinę, bo teraz cała się trzęsę. Jestem strasznym cykorem.

Zaśmiałem się.

– Dałbym się nabrać.

Winda piknęła na naszym piętrze, więc ruchem podbródka dałem Lali znać, żeby wysiadła pierwsza. W połowie korytarza dno najniżej położonego z trzech pudeł, które dźwigałem, pękło i wszystko wysypało się na podłogę.

– Cholera.

Obydwoje odstawiliśmy niesione rzeczy, a ja spróbowałem posklejać pęknięte dno w miejscu, gdzie puściła taśma. Po chwili pokręciłem głową.

– Nie wytrzyma. Muszę włożyć to pudło między pozostałe dwa, żeby miało podparcie od dołu, a potem możemy powrzucać wszystko do środka, byle tylko dotaszczyć to do mieszkania.

– Dobry pomysł.

Powkładaliśmy wszystko z powrotem do feralnego pudła i nakryliśmy je trzecim pudłem. Lala podniosła to, które sama dźwigała, po czym ruszyliśmy przed siebie, ale uszliśmy ledwo pięć, sześć kroków, gdy… trzymane przez dziewczynę pudło również nie wytrzymało i jego zawartość rozsypała się na podłogę.

– O nie! – Lala się schyliła. – Czy taśma się starzeje?

– Po paru latach klej wysycha. A czemu? Ile lat miała taśma, której użyłaś do składania tych pudeł?

Dziewczyna zrobiła kwaśną minę.

– Znalazłam ją w szafie Ryana. Jestem raczej pewna, że to ta sama taśma, której używaliśmy podczas pakowania jego ciuchów przed oddaniem ich na cele charytatywne, kilka miesięcy po jego śmierci.

O cholera.

– Użyłaś jej do klejenia wszystkich tych pudeł?

Lala skinęła głową i przygryzła dolną wargę.

Cicho się zaśmiałem.

– Mam taśmę u siebie w mieszkaniu. Zabierzemy ją ze sobą na dół i poprawimy resztę pudeł, zanim wtaszczymy je na górę.

Spakowaliśmy wspólnie porozrzucane rzeczy do drugiego pękniętego pudła i ruszyliśmy znowu w stronę apartamentu. Tym razem udało nam się dotrzeć na miejsce bez dalszych incydentów. Skoczyłem na minutę do swojego mieszkania po taśmę, a potem wróciłem.

– Myślałem, że Warren miał ci pomóc w przeprowadzce.

– Ma pilną robotę, bo zbliża się termin realizacji jego projektu, a ja uznałam, że sama sobie poradzę.

To już trzeci minus dla dr. Głąba. Drugi był za ten nędzny kamyk w pierścionku zaręczynowym, który jej kupił, a pierwszy… no cóż, za to, że w ogóle istniał.

Zmarszczyłem brwi.