Jason Reynolds

Długa droga w dół

Przekład: Tomasz F. Misiorek

Tytuł oryginału: Long Way Down

Tłumaczenie: Tomasz F. Misiorek

ISBN: 978-83-289-1201-4

LONG WAY DOWN Text Copyright © 2017 by Jason Reynolds

Published by Atheneum, an imprint of Simon & Schuster Children’s Publishing Division.

Published by arrangement with Pippin Properties, Inc. through Rights People, London.

Translation Copyright © 2025 Helion S.A.

All rights reserved. No part of this book may be reproduced or transmitted in
any form or by any means, electronic or mechanical, including photocopying, recording or by any information storage retrieval system, without permission
from the Publisher.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli.

Niniejszy utwór jest fikcją literacką. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci — żyjących obecnie lub w przeszłości — oraz do rzeczywistych zdarzeń losowych, miejsc czy przedsięwzięć jest czysto przypadkowe.

Drogi Czytelniku!
Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres
https://beya.pl/user/opinie/dlugad_ebook
Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję.

Helion S.A.
ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice
tel. 32 230 98 63
e-mail: kontakt@beya.pl
WWW: https://beya.pl

- Kup w wersji papierowej

- Poleć książkę na Facebook.com

- Oceń książkę

- Księgarnia internetowa

- Lubię to! » Nasza społeczność

Drogie Czytelniczki, drodzy Czytelnicy!

W trosce o Was informujemy, że w książce pojawiają się wątki takie jak utrata bliskiej osoby, przemoc, agresja, uzależnienia, pozbawienie życia, działalność niezgodna z prawem, niecenzuralne słownictwo i przyjmowanie substancji odurzających, które mogą być nieodpowiednie dla osób wrażliwych bądź tych, które przeżyły traumę. Zalecamy ostrożność przy lekturze.

Pamiętajcie – jeśli zmagacie się z problemami, trudnym czasem, smutkiem, porozmawiajcie o tym z kimś bliskim lub zgłoście się po pomoc do specjalistów.

Dla wszystkich braci i sióstr w zakładach odosobnienia w całym kraju, tych, z którymi się spotkałem, i tych, których nigdy nie poznałem. Pamiętajcie, że ktoś was kocha.

NIKT JUŻ

ostatnio

w nic nie wierzy,

właśnie dlatego nie

opowiadałem nikomu historii,

którą opowiem tobie.

A prawda jest taka,

że pewnie

też w nią nie uwierzysz,

pomyślisz, że kłamię

albo mi odbija,

ale uwierz,

ta historia jest prawdziwa.

Przydarzyła mi się.

Naprawdę.

Tak było.

Tak naprawdę było.

NAZYWAM SIĘ

Will.

William.

William Holloman.

Ale dla przyjaciół

i ludzi,

którzy mnie znają,

znają dobrze,

po prostu Will.

Nazywaj mnie Willem,

bo po tym, co ci opowiem,

co zaraz ci opowiem,

albo zechcesz

być moim przyjacielem,

albo nie zechcesz nim być wcale.

Tak czy inaczej,

będziesz mnie znał,

znał dobrze.

WILLIAMEM

nazywa mnie matka

i nazywał mnie Shawn,

mój brat,

gdy próbował być zabawny.

Teraz

chciałbym, żebyśmy

częściej się śmiali

z jego głupich żartów,

bo

przedwczoraj

Shawn dostał dwie kulki

i umarł.

NIE ZNAM CIĘ,

nie znam

twojego nazwiska,

nie wiem, czy masz

braci,

siostry,

matki,

ojców

lub kuzynów,

którzy są jak

bracia

i siostry

lub ciotki

i wujków,

którzy są jak

matki

i ojcowie,

ale jeśli krew

w twoich żyłach

płynie też w nich,

nigdy nie chciałbyś

zobaczyć, jak ta krew

z nich wycieka.

SMUTEK

jest taki trudny

do opisania.

Wyobraź sobie, że się budzisz

i ktoś,

obcy,

przywiązał cię

i włożył ci szczypce

do ust,

złapał za ząb,

któryś z tyłu,

jeden z tych ważnych

dużych,

a potem go wyrwał.

Wyobraź sobie pukanie

w głowie,

ciśnienie napierające

na uszy

i wzbierającą krew.

Ale najgorsze,

całkowicie najgorsze,

jest to, że język

ciągle trafia

w tę pustą przestrzeń,

gdzie wiesz,

że powinien być ząb,

ale już go tam nie ma.

TAK TRUDNO POWIEDZIEĆ,

Shawn

nie żyje.

Shawn

nie żyje.

Shawn

nie żyje.

Tak dziwnie to mówić.

Tak smutno.

Ale chyba

każdy się spodziewał,

co, jak sądzę,

jest nawet dziwniejsze

i nawet smutniejsze.

PRZEDWCZORAJ

ja i mój kumpel Tony

siedzieliśmy pod domem i gadaliśmy,

czy jeszcze urośniemy, czy już nie,

skoro mamy po piętnaście lat.

Odkąd Shawn miał piętnaście lat,

urósł o trzydzieści albo nawet

czterdzieści centymetrów. Wtedy dał mi

wszystkie ciuchy, w które się nie mieścił.

Tony ciągle mówił, że chce urosnąć,

bo chociaż jest najlepszy

w kosza wśród dzieciaków

w naszym wieku, jest też najmniejszy.

A każdy wie,

że nie zajdziesz wysoko, gdy

jesteś taki mały, chyba że naprawdę

potrafisz skakać. Jakbyś

latał.

A POTEM PADŁY STRZAŁY.

Wszyscy

pouciekali,

schowali głowy,

ukryli się,

skulili w sobie.

Zrobili to, czego nas wszystkich

uczono.

Całowaliśmy asfalt

wargami i modliliśmy się,

by po tym huku

i świście kuli

nie poczuć bólu.

GDY STRZAŁY UCICHŁY,

ja i Tony

jak zawsze czekaliśmy,

aż skończy się hałas,

zanim podnieśliśmy głowy

i się rozejrzeliśmy,

by policzyć ofiary.

Tym razem

była tylko jedna.

Shawn.

NIGDY NIE PRZEŻYŁEM

trzęsienia ziemi.

Nie             wiem, czy to

w ogóle przypominało

trzęsienie,          ale ziemia

napra wdę wydała się

roz           stępować

i mnie pochłaniać.

CO SIĘ ZAWSZE DZIEJE, GDY KTOŚ TU ZOSTAJE ZABITY

PO PIERWSZE: KRZYK

Nie wszyscy krzyczą.

Zwykle robią to

mamy,

dziewczyny,

córki.

W tym przypadku

krzyczała Leticia,

dziewczyna Shawna,

klęcząc przy nim i całując

go w czoło

pomiędzy krzykami rozpaczy.

Chyba miała nadzieję,

że jej głos

jakoś przytrzyma go

między żywymi,

powstrzyma upływ krwi.

Ale myślę,

że wiedziała,

głęboko,

w najgłębszej części

otchłani rozpaczy,

że całuje go

na pożegnanie.

A MOJA MAMA

zawodziła:

Nie moje dziecko.

Nie moje dziecko.

Dlaczego?

stojąc nad ciałem

mojego brata

niczym zgaszona

uliczna latarnia.

PO DRUGIE: SYRENY

Kolejne i kolejne syreny

wyjące, przebijające się przez

odgłosy miasta.

Ale nie przez krzyki.

Krzyki zawsze są

głośniejsze niż wszystko inne.

Nawet syreny.

PO TRZECIE: PYTANIA

Gliniarze zaświecili nam latarkami w twarz

i zastygliśmy jak posągi.

Czy ktokolwiek coś widział?

zapytał młody policjant.

Wyglądał, jakby pytał szczerze, jakby

nigdy dotąd tego nie robił.

Żółtodzioba łatwo rozpoznać.

Zawsze zadaje pytania,

jakby naprawdę spodziewał się odpowiedzi.

Czy ktokolwiek kogoś widział?

Nikogo nie widziałem,

powiedział Marcus Andrews, sąsiad,

który widzi wszystko.

Nawet on wiedział, że lepiej

nie wiedzieć nic.

JAKBYŚ NIE WIEDZIAŁ,

wystrzały sprawiają, że wszyscy

ślepną i głuchną, szczególnie

jeśli na ich skutek ktoś

umiera.

W takich chwilach najlepiej

stać się niewidzialnym.

Każdy to wie.

Nawet Tony się ulotnił.

NIE JESTEM PEWIEN,

czy gliniarze pytali mnie.

Może.

Może nie.

Nic nie słyszałem.

Tylko bicie serca,

jakby ktoś trzymał mi głowę

pod wodą.

Jakbym wstrzymywał powietrze.

Może tak było.

Może miałem nadzieję, że złapię go trochę

dla Shawna.

A może

jakimś sposobem

pójdę za nim.

GDY DZIEJĄ SIĘ ZŁE RZECZY,

zwykle możemy spojrzeć w górę i zobaczyć

księżyc, wielki i jasny,

świecący prosto na nas.

To zawsze sprawiało, że czułem się lepiej.

Tak jakby coś tam u góry

oświetlało nas w ciemności.

Ale przedwczoraj, gdy

Shawn

umarł,

księżyc nie świecił.

Ktoś mi kiedyś tłumaczył, że raz w miesiącu

księżyc znika,

odnawia się

i następnej nocy powraca

jak zwykle.

Powiem ci jedno,

księżyc ma szczęście, że nie jest tu, na dole,

gdzie nic

nigdy się nie

odnawia.

STAŁEM TAM

z ustami zaciśniętymi

tak mocno, że zęby

zaczynały się kruszyć,

i patrzyłem na Shawna

leżącego jak mebel

porzucony pod domem,

jak zaplamiona sofa

ze złotym łańcuszkiem.

Ci pojebańcy nawet go

nie ukradli.