Monika Kondas

Christopher. #1

Bracia Torrino

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli.

Niniejszy utwór jest fikcją literacką. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci — żyjących obecnie lub w przeszłości — oraz do rzeczywistych zdarzeń losowych, miejsc czy przedsięwzięć jest czysto przypadkowe.

Redaktor prowadzący: Justyna Wydra

Projekt okładki: Justyna Knapik

Zdjęcie na okładce wykorzystano za zgodą Shutterstock.

Helion S.A.

ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice

tel. 32 230 98 63

e-mail: editio@editio.pl

WWW: https://editio.pl (księgarnia internetowa, katalog książek)

Drogi Czytelniku!

Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres

https://editio.pl/user/opinie/chr1bt_ebook

Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję.

ISBN: 978-83-289-2606-6

Copyright © Helion S.A. 2025

- Kup w wersji papierowej

- Poleć książkę na Facebook.com

- Oceń książkę

- Księgarnia internetowa

- Lubię to! » Nasza społeczność

Rozdział 1

Amara

Życie czasami nie układa się tak, jakbyśmy chcieli. Gdybym była zwykłą dziewczyną, chodziłabym na randki z chłopakami i na imprezy z przyjaciółkami. Mój świat wyglądałby zupełnie inaczej. Tymczasem mam dwadzieścia lat i należę do tych kobiet, które – przynajmniej według moich rodziców – powinny mieć już męża i co najmniej jedno dziecko. Właśnie tak to wyglądało w przypadku innych członkiń naszych rodzin. Wydawano nas za mąż w wieku osiemnastu lat, czasami wcześniej.

Taka jest cosa nostra i nic nie mogę na to poradzić. Wychowuję się w przekonaniu, że kobieta jest słaba i ma się podporządkować mężczyźnie.

Kocham swoich rodziców, bo robią wszystko, bym mogła się uczyć i żyć jak zwykła dziewczyna. Jednak w towarzystwie muszę udawać, inaczej spadłaby na nich fala krytyki. Ludzie mówiliby, że nie potrafili mnie wychować i że nikt nie zechce takiej kobiety za żonę.

Czasami coś mi się wymsknie i kogoś obrażę, ale to tylko wtedy, gdy słyszę niepochlebne słowa o rodzicach. Ludzie plotkują, że tata od wielu lat ma kochankę, a mama ukrywa przed nim nieślubne dziecko. Znam swoich rodziców i wiem, że to same kłamstwa, spowodowane tym, że inni nie mogą znieść ich szczęścia i tego, jak wyjątkowo się traktują.

– Amaro! – Z daleka dobiega wołanie mamy, ale ignoruję je, jak długo się da. Wiem, dlaczego mnie szuka. Jeśli jeszcze raz o tym usłyszę, to chyba zamknę się w garderobie.

Z westchnieniem zamykam książkę i odkładam ją na regał pomiędzy pozostałe. Podręcznik do chemii organicznej to mój nowy nabytek. Półki uginają się od jemu podobnych, a to tylko świadczy o tym, że bardzo kocham się uczyć. Czasami ojciec patrzy na mnie, kręcąc głową i nie dowierzając, że potrafię przyswoić taką wiedzę.

Według niego jestem geniuszem. Może ma rację, znam francuski i hiszpański, a dodatkowo studiuję biomechanikę inżynieryjną. Jestem na trzecim roku, ale wiem, że nie będę mogła zamienić tej wiedzy w coś produktywnego. Tata się nie zgadza, bym chociaż pomyślała o tym, że będę kiedyś pracować.

– Amaro. – Mama staje w drzwiach mojego pokoju i wzdycha ciężko.

– Muszę? – jęczę, przekręcając się na łóżku, aż zwisam głową w dół.

– Tak, musisz. Ja w twoim wieku już miałam męża.

Zakłada ręce na piersi, jakby to miało mnie przekonać. Mama nie ma takiego daru jak tata. Za to jest niezwykle cierpliwa w uprzykrzaniu się, więc dla świętego spokoju pewnie i tak się w końcu zgodzę.

– Ale ja nie jestem tobą. – Kłócę się z nią.

To jest nasz odwieczny problem. Spieramy się nieustannie o moje zamążpójście, choć wiemy, że to nieuchronne. Nad rodzicami musi ciążyć ogromna presja, skoro tak się upierają.

W towarzystwie jestem nazywana il sole più splendente, co oznacza „najjaśniejsze słońce”. To wszystko za sprawą moich długich jasnobrązowych włosów i oczu w kolorze nieba. Ludzie mówią, że kiedy wchodzę na przyjęcie, to jakby słońce zeszło z nieba. Jestem w połowie Włoszką za sprawą genów przekazanych mi przez mamę. Wyglądamy tak samo, moje podobieństwo do niej jest uderzające.

Nie lubię tego, jak jestem postrzegana, zwłaszcza wtedy, gdy kobiety odwracają się do mnie plecami, jakby mój wzrok miał je spopielić. A może też dlatego, że ich mężowie patrzą na mnie w nieprzyzwoity sposób. Mam jednak gdzieś to, co o mnie myślą.

Moją jedyną przyjaciółką jest Luna Mortinelli, ale odkąd wyszła za mąż za najstarszego dziedzica rodu Torrino, nasze kontakty się rozluźniły. Jej mąż jest od niej starszy o piętnaście lat i za każdym razem, gdy go widzę, przechodzą mnie ciarki. W sumie nie tylko na jego widok, na jego braci reaguję podobnie. Od czasu do czasu udaje mi się jednak z Luną spotkać i porozmawiać, ale to naprawdę rzadkość.

Dzisiaj organizują przyjęcie z okazji drugiej rocznicy ślubu i chociaż chciałabym tam być, jakoś nie mogę się zmusić. Luna miała zaledwie dziewiętnaście lat, gdy za niego wyszła. Nie jest jego pierwszą żoną, a drugą. Jej poprzedniczka zmarła kilka lat temu. W ten sposób moja przyjaciółka została macochą dwóch chłopaków, którzy są od niej tylko o pięć lat młodsi.

– Kochanie… – Mama wzdycha i siada obok mnie na łóżku. – Wiem, że nie chcesz męża, tylko że przez to twój tata jest postawiony pod ścianą. W ciągu roku odrzucił kilku kandydatów, ale dalej zwlekać nie może.

Zrobił to jedynie dlatego, że byli to zwykli żołnierze i nie spełniali jego wymagań. Chciał dla mnie jak najlepiej, ale sam dobrze wiedział, że nic lepszego mnie nie spotka. Gdybym miała inny kolor oczu i włosów, tego problemu by nie było.

– I to boli najbardziej. – Przełykam łzy.

Prawdziwa dama nie płacze – tego zostałam nauczona, dlatego biorę głęboki oddech, by opanować emocje.

– Córeczko. – Mama chce dotknąć mojej ręki, ale jej na to nie pozwalam. Podnoszę się z łóżka i postanawiam się ubrać na to niechciane przyjęcie. Przechodzę do garderoby, z dala od czujnego spojrzenia mamy.

Oczywiście czeka już na mnie suknia w kolorze pudrowego różu, którego szczerze nienawidzę. Góra z koronki, dekolt w kształt litery V, długie rękawy z przezroczystej, miękkiej tkaniny, także obszyte koronką. W talii cienki pasek, reszta materiału puszczona luźno aż do ziemi. Z tyłu zapięcie na zamek, który kończy się w połowie pleców. Na podłodze stoją szpilki w takim samym kolorze.

Rozbieram się i rzucam ciuchy na podłogę razem z bielizną. Wyciągam z szuflady majtki, które kolorystycznie pasują do przygotowanej kreacji, i od razu je wkładam. Kręcę głową z niedowierzaniem, że będę miała na sobie tyle różu. Sięgam po suknię, a po chwili materiał spływa po moim ciele, idealnie je spowijając. Jedyny problem mam z zamkiem, sama nie dam rady go zapiąć.

– Mamo! – wołam.

Wiem, że nie wyszła z pokoju. Chwilę później pojawia się za mną w lustrze i zapina zamek, zerkając na mnie w odbiciu.

– Jesteś piękna, księżniczko. – Gładzi mnie po ramionach i patrzy na mnie z dumą.

– Pomożesz mi z włosami? – Uśmiecham się, bo wiem, jak uwielbia mnie czesać.

– Oczywiście.

Przed wyjściem z garderoby zgarnia szkatułkę z biżuterią i ozdobami do włosów. Jeszcze do niej nie zaglądałam, ale jak znam mamę, kupiła mi coś pięknego.

Wkładam na nogi szpilki i rzuciwszy ostatnie spojrzenie na swoje odbicie, opuszczam garderobę.

Przechodzę przez pokój i siadam przy toaletce, by zrobić szybki makijaż. Niewiele mi potrzeba, moja cera jest nieskazitelna, mam mocno zarysowane kości policzkowe, pełne wargi i zgrabny nos.

Nakładam na twarz niewielką ilość podkładu, na powieki jasny cień, który powiększa moje oczy, maluję rzęsy, by wydawały się pełniejsze, usta pociągam bezbarwnym błyszczykiem. Jednak nie był to tak szybki makijaż, jak na początku mi się wydawało.

Podczas gdy ja kończę się malować, mama zaplata moje włosy w niedbały warkocz, w który wpina śliczne małe spinki z perełkami. W efekcie moja fryzura wygląda naturalnie, bez tony ozdób i lakieru. Mama uwielbia mnie stroić, ale czasami zapomina, że nie mam już pięciu lat.

– Gotowe. – Spryskuje włosy niewielką ilością lakieru.

– Dziękuję. – Patrzę na nią w lustrze. Mama kiwa tylko głową, posyła mi pełne zmartwienia spojrzenie i wychodzi.

Wiem, jak ważne jest dla niej, abym wyszła dobrze za mąż, ale zdaje sobie też sprawę, że nie wszyscy są tacy jak mój tata. Są małżeństwem, a nigdy nie podniósł na nią ręki ani jej nie zdradził, co jest rzadkie w innych związkach w naszych kręgach.

W naszym świecie to właściwie codzienność. Kiedy żona siedzi w domu i opiekuje się dziećmi, mężczyzna może się zabawiać z kochanką i nic mu z tego powodu nie grozi. Jeśli jednak to kobieta znajdzie sobie kochanka, od razu kulka w łeb. Tak u nas jest.

Otwieram szkatułkę, którą wyciągnęła dla mnie mama, i nie mogę się nie uśmiechnąć. O ile naszyjnik można by określić jako dość zwyczajny, o tyle bransoletka już taka nie jest. Na wstążce kołysze się zawieszka w kształcie pistoletu. Zakładam biżuterię i uważnie ją oglądam.

Wzdycham i wyciągam z szafy prezent dla Luny i jej męża. Kiedyś słyszałam, że Cassian kolekcjonuje broń, zbiera rzadkie okazy, więc znalazłam mu jeden i na specjalne zamówienie zleciłam grawer z jego inicjałami. Tata wiedział o wszystkim od początku i nawet przyznał mi rację, że ten prezent spodoba się mężczyźnie. Zaskoczył mnie, nie powiem, bo kiedyś nie chciał, abym miała cokolwiek wspólnego z bronią. Dla Luny z kolei kupiłam piękną bransoletkę z małą zawieszką w kształcie nuty. Przyjaźnimy się na tyle długo, że znam ją na wylot. Luna przez dziesięć lat szlifowała grę na pianinie, a potem przerzuciła się na skrzypce.

– Amaro, musimy iść. – W drzwiach pojawia się mój cień Enzo. Prywatny ochroniarz i niańka w jednym. Jest ze mną chyba od zawsze. Ma czterdzieści trzy lata, ale wcale na tyle nie wygląda. Gdybym nie znała prawdy, powiedziałabym, że może mieć góra trzydzieści.

– Już idziemy. – Przechodzę obok niego i zamykam za sobą drzwi.

Schodzimy na dół, gdzie czekają już na nas rodzice.

– Co jesteś taka wesoła? – zagaduje mnie Enzo.

– Zobacz, co dostałam. – Podskakuję jak dziecko i wyciągam do niego rękę.

Enzo dotyka bransoletki, a kiedy zauważa zawieszkę, uśmiecha się pod nosem. Myśli o tym samym co ja. O tym, jak bardzo lubię strzelać, kiedy nikt nie widzi.

– Elizo. – Tata patrzy na mamę z dezaprobatą, a raczej stara się tak wyglądać, nie potrafi się na nią gniewać, bo za bardzo ją kocha.

– Tato, przecież to zwykła zawieszka – jęczę, starając się go udobruchać.

– Mam nadzieję. Nie chciałbym, żebyś zaczęła bawić się bronią – karci mnie, a potem bierze mamę pod rękę.

Wychodzą na zewnątrz.

– Ciekawe, co by powiedział, gdyby się dowiedział, że dawno nauczyłeś mnie strzelać – mruczę do Enza konspiracyjnie.

– Zapewne widzielibyśmy się po raz ostatni, bo zaraz leżałbym na ziemi z kulką w czole – odpowiada równie cicho Enzo, prowadząc mnie do wyjścia.

Christopher

Gdyby nie to, że dzisiaj wypada rocznica ślubu mojego brata, już dawno bym kogoś kropnął. Interesy szły dobrze, dopóki jakiś idiota nie postanowił zwędzić nam towaru.

– Christopher, znajdziemy go – odzywa się mój brat Cassian, a zarazem podszef w naszej organizacji.

Jest starszy i to on powinien rządzić, ale wiele lat temu wziął sobie za żonę Giulię, kobietę, która nie pochodziła z szanowanej rodziny i w dodatku miała wcześniej męża więc, ojciec przekazał władzę mnie. W tym momencie jednak moje rządy się chwieją i muszę znaleźć jakiś sposób, żeby wszystkiego nie zaprzepaścić. Strata towaru tylko osłabia moją pozycję w oczach innych.

Na szczęście całą władzę sprawuję sam, ponieważ zostałem wybrany na szefa wszystkich szefów. Z tego względu Cassian, jako podszef, dźwiga na barkach wielki ciężar, a nadmiar pracy powoli go przerasta. Aiden z kolei jest moim kapitanem i sprawuje władzę nad żołnierzami, a Simona wybrałem na doradcę.

Nasza famiglia opiera się na czterech filarach, jakimi są moi bracia i ja. Ten model sprawdza się od kilku lat i nie widzę powodu, by go zmieniać, a jeśli ktoś czuje się pokrzywdzony, mało mnie to obchodzi.

– Chcę go żywego – oświadczam stanowczo.

Wszyscy czterej tworzymy rodzinę Torrino – jedną z największych i najpotężniejszych rodzin w całej Sycylii. Kiedy mówię, że chcę kogoś żywego, wiedzą, że facet, który mnie okradł, będzie umierał w męczarniach.

– Tutaj są moi synowie. – Do gabinetu wchodzi mój ojciec. Sprawia wrażenie, jakby naprawdę nas szukał, choć dobrze wiedział, że mamy spotkanie.

Alessio Torrino jest postawnym mężczyzną o siwych włosach. Ludzie znają go jako brutalnego i bezlitosnego dona, który zabijał każdego, kto stanął mu na drodze ku władzy. Nikt jednak nie znał go jako mającego słabość do swojej żony męża, który po jej śmierci nie potrafił związać się z inną kobietą. Nas traktował surowo, jak to bywa w mafii. Uczył, jak zabijać, torturować i rządzić naszym światem.

– Mamy niewielki problem. – Akcentuję ostatnie słowo.

– Cokolwiek to jest, może poczekać do jutra. Dziś świętujemy. – Ojciec poprawia mankiety koszuli i wychodzi z gabinetu. Odkąd dwa lata temu przekazał mi władzę, w ogóle nie interesuje się naszymi sprawami. Momentami sam chciałbym mieć na wszystko wyjebane, ale zbytnio ceniłem sobie swoją
pozycję.

– Chodźmy, bo się wścieknie. – Cassian podnosi się z miejsca.

Kiwam głową, spotkanie skończone i możemy iść na to durne przyjęcie. Naszemu ojcu lepiej nie podpadać, nawet jeśli już nie sprawuje władzy.

Amara

Samochód zatrzymał się na podjeździe. Nie mogę uwierzyć, z jakim przepychem tu wszystko urządzone. Widać, że ktoś się bardzo postarał, by goście zapamiętali to wydarzenie bardzo długo.

Sala balowa, do której wchodzimy, spokojnie mogłaby pomieścić ponad dwieście osób. Nie mogę się oprzeć i spoglądam na porozwieszane na ścianach obrazy. Niektóre chyba powinny być w muzeum, myślę, patrząc na dzieła sztuki. O ile znam możliwości cosa nostry, te, które wiszą w muzeum, to podróbki.

Całe pomieszczenie udekorowane jest złotem i błękitem – od kwiatów na stołach po wielkie żyrandole z kryształami. Za butelkę szampana dali pewnie tyle, że można by za tę kwotę wykarmić dziesięcioosobową rodzinę. W dodatku większość jedzenia, które pyszni się na stołach, pójdzie do kosza.

W tłumie zauważam Lunę, więc przepraszam rodziców i od razu idę w jej stronę. Ubrana w piękną czerwoną suknię, uwydatniającą biust i odsłaniającą całą prawą nogę, wygląda jak prawdziwa kobieta. Uśmiecha się, ale tylko ja wiem, że to jej pokazowy trik. W moim towarzystwie jest zupełnie inna. Na pozór grzeczna i ułożona, poza tym niesamowicie utalentowana pianistka, której nikt nie docenia, charakterem przypomina buldoga – gdy cię dopadnie, to już nie puści.

– Luno. – Podchodzę do niej z prezentami.

Przeprasza towarzystwo i przytula się do mnie.

– Amaro, cieszę się, że jesteś.

Coś mi się zdaje, że jest gorzej, niż sądziłam. Ostatnio przytulałyśmy się, gdy Luna się dowiedziała, że wychodzi za mąż. Jej ojciec był sukinsynem, który myślał tylko o własnych korzyściach, a wejście do rodziny Torrino pozwoliło mu wywindować swoją pozycję. Nie zależało mu na córce, wydałby ją nawet za starego dziada, jeśliby mu to pomogło.

– Może wyjdziemy na chwilę? – proponuje mi drżącym głosem. Pobrzmiewa w nim nerwowość, którą stara się ukryć pod fasadą uśmiechu.

– Zostawmy to gdzieś – mówię, a ona odbiera ode mnie prezenty i podaje przechodzącemu obok ochroniarzowi z poleceniem, by zaniósł je do pomieszczenia obok.

– Chodźmy na zewnątrz. – Luna ciągnie mnie w stronę tarasu. Zgarniam po drodze kieliszki i butelkę wina. Jak nic potrzebujemy czegoś mocniejszego.

Wieczorne powietrze delikatnie ochładza moje ciało, co pomaga mi opanować zdenerwowanie. Ogród i taras rozświetlają porozstawiane latarnie, przez co to miejsce wygląda jak z bajki. Siadamy na jednej z ławek ustawionych pośród świateł dla tych, którzy chcieliby spędzić czas na świeżym powietrzu.

Napełniam kieliszek winem, kieruję go w stronę Luny, a ona zaskakuje mnie i duszkiem wypija zawartość. Oczy prawie wychodzą mi z orbit, ale nic nie mówię. W sumie nie wiem, co miałabym powiedzieć. Jest o wiele gorzej, niż myślałam.

– Przyłapałam Cassiana z kobietą – wyznaje z goryczą.

W oczach Luny błyska jedna łza, która po chwili spływa jej po twarzy. Szybko wyciera mokry ślad, zapewne nie chce, by ktoś widział ją w takim stanie.

– Luno. – Biorę jej dłoń w swoją. – Wiesz, jaki jest nasz świat.

– Ze mną nie sypia, a chodzi do niej. Nawet zaprosił ją na naszą rocznicę. – Jej słowa łamią mi serce. Chciałabym jej jakoś pomóc, ale nie mam pojęcia jak. – To Andrea Cotelli – wyznaje zapatrzona w światła latarni.

Andrea to kobieta, którą zauważyłam obok Luny, kiedy weszłam do sali. Nie wiem, jakim człowiekiem trzeba być, aby robić coś takiego żonie. Nic dziwnego, że Andrea nie może znaleźć męża. Kto by chciał taką wywłokę.

– Może jest jeszcze jakaś szansa – pocieszam przyjaciółkę, choć jednocześnie ją oszukuję, prawda jest taka, że jej mąż może robić, co chce, kiedy chce i z kim chce.

– Myślałam, że gdy wyjdę za mąż, to będę miała dzieci. A wiesz, co on mi powiedział? – Przerywa na chwilę, by na mnie spojrzeć. – Że już ma dzieci i nie potrzebuje żadnego więcej.

– Ja bym go upiła i zaciągnęła do łóżka. Wyliczyłabym dni płodne i zaszła w ciążę. – Silę się na żartobliwy ton, aby poprawić jej humor, bo na nic innego mnie nie stać.

– Jesteś genialna. – Wyraz jej twarzy zmienia się w kilka sekund.

Co ja zrobiłam, myślę, patrząc na jej zadowoloną minę. Teraz będzie chciała go zaciągnąć do łóżka, i to tylko dlatego, że nie potrafię się zamknąć. Palnęłam głupotę, a ona podłapuje pomysł, jakby naprawdę była w stanie to zrobić.

– Nie rób tego – błagam Lunę, bo jestem pewna, że to ją tylko bardziej zrani.

Na jej miejscu chyba nie byłabym w stanie dotknąć męża, gdybym wiedziała, że sypia z inną kobietą. Czułabym do niego wyłącznie obrzydzenie.

– Luno. – Za naszymi plecami staje jej niewierny i niczego nieświadomy mąż.

– Tak? – Luna wyciera kącik oczu, nie patrząc na niego.

– Tata chce wygłosić przemówienie – mówi beznamiętnie.

Skanuje wzrokiem jej ciało. Coś przemyka w jego oczach, jakby zmartwienie, ale po chwili znika.

– Już idę.

Luna wstaje i dziękuje mi za rozmowę. Mija swojego męża, który, gdy tylko traci ją z oczu, odwraca się w moją stronę.

– Czemu płakała? – pyta szorstko, jakby obwiniał mnie o jej stan. Wwierca się we mnie spojrzeniem, chcąc odgadnąć moje myśli.

– Nie wiem, proszę pana – odpowiadam sarkastycznie, licząc na to, że wychwyci aluzję.

– Pyskata jesteś.

– Tak, wiem, proszę pana. – Robię słodką minę, choć w duchu mam ochotę go zastrzelić pistoletem, który wybrałam dla niego na prezent.

– Chyba nie jesteś jeszcze mężatką? – stwierdza bardziej, niż pyta.

Stoi zamyślony, tak jakby chciał mi coś powiedzieć. Mogę sobie tylko wyobrażać, co się kłębi w jego głowie.

– Nie.

– Nic dziwnego. Z takim charakterem nie znajdziesz męża.

– Zrób mi przysługę i użyj mojego prezentu. Na pewno ci się przyda.

Podchodzę do niego i poklepuję go po krawacie. W ostatniej chwili jednak wygładzam materiał i zacieśniam jedwabny supeł na szyi Cassiana. Jego oczy śledzą każdy mój ruch, nawet wtedy, kiedy uśmiecham się szyderczo i zostawiam go samego na tarasie.

Wówczas dopiero dociera do mnie, co zrobiłam. Dłonie zaczynają mi drżeć z nerwów, ale po chwili się pocieszam, że przecież nie zrobi mi krzywdy. Chyba… Wcale nie jestem tego pewna.

Rodziców odnajduję pośrodku sali, obok Enza, który pilnuje ich bezpieczeństwa. Na scenę wychodzi pan Alessio Torrino, by wygłosić mowę na cześć Cassiana i Luny.

– Moi drodzy, dziękuję, że jesteście tutaj ze mną w tym szczególnym dniu – zaczyna donośnym głosem. – Dwa lata temu mój syn poślubił tę piękną kobietę, która stała się moją córką. Pomimo młodego wieku pokazała, że jest godna nosić nasze nazwisko. – W sali zapada cisza, którą przerywa po chwili Alessio. – Mam nadzieję, że świętując trzecią rocznicę ich ślubu, będę trzymał w ramionach wnuka albo wnuczkę. Moi mili, nie przedłużając – zwraca się do małżonków – życzę wam dużo szczęścia, radości i miłości, a was wszystkich – kiwa głową w kierunku gości – zapraszam do świętowania.

Znowu rozbrzmiewa muzyka, a Luna z mężem wychodzą na parkiet, by zatańczyć. Goście się rozsuwają, dzięki temu mam lepszy widok na moją przyjaciółkę. Zdążyła się opanować, ale wiem, jak wiele ją to kosztuje. Jest taka dobra dla niego. Zbyt dobra, a to kiedyś może ją zgubić.

Wwiercam wzrok w tył głowy Cassiana, klnąc na niego i wyzywając w myślach jego wywłokę. Mężczyzna chyba przeczuwa, że na niego patrzę, bo nasze spojrzenia nagle się krzyżują. Jego twarz wyraża pogardę. Odpowiadam mu tym samym, choć wiem, że jako podszef oczekuje szacunku od każdego. Mimo to nie mam ochoty go okazywać.

Kiedy tylko kończy się pierwszy taniec małżonków i utwór zmienia się na inny, Luna odsuwa się od męża i szuka mnie w tłumie. Podchodzę do niej, ale w ostatniej chwili wyrasta przede mną pan Alessio.

– Mogę prosić?

– Oczywiście, proszę pana. – Podaję mu swoją dłoń, jestem zaskoczona.

Przy akompaniamencie muzyki poruszamy się po sali, jakbyśmy płynęli w chmurach. Jak na swoje lata pan Torrino jest niezwykle zwinny i szybki. Obraca mnie wokół siebie i przyciąga z powrotem.

– Widziałem, jak patrzyłaś na mojego syna – zaczyna. – Musiał cię czymś bardzo zdenerwować, a sądząc po tym, jak nienawistne spojrzenia mu posyłałaś, musi chodzić o jego żonę.

– Nie wiem, o czym pan mówi – kłamię, ale jego wzrok mówi wszystko. Przecież nie jest zwykłym człowiekiem, tylko naszym donem. Ludzie tacy jak on nie rządzą mafią, sprzedając cukierki. Ten świat jest wypełniony przemocą, spływa krwią. A w nim rządzi się żelazną ręką. Słyszałam opowieści o starszym panu Torrino i nie chciałabym być jego wrogiem.

– Może chodzi o jego kochankę? – mówi prosto z mostu.

– Skoro pan o tym wie, dlaczego nic pan z tym nie robi?

Postanawiam zagrać w otwarte karty. Coś mi podpowiada, że mężczyzna stoi murem za Luną, więc może uda mu się wpłynąć na syna.

– Cassian jest dorosły.

– Czasami dzieci potrzebują pomocy rodziców, nieważne, w jakim są wieku.

– Jesteś niezwykle mądra, moje dziecko. – Zerka na mnie z podziwem.

– To zasługa rodziców. – Uśmiecham się na myśl o nich.

– Nie jest łatwo wychowywać dzieci, zwłaszcza kiedy są takie uparte – szepcze mi do ucha.

– Wiem, że nie powinnam się wtrącać, ale wtedy nie byłabym sobą. Mogę powiedzieć coś, co się panu nie spodoba, a zostanie między nami? – Spoglądam na niego poważnie, starając się ukryć to, że drżę ze strachu. I tak się dziwię, że ciągnę tę rozmowę. Czuję jednak jakieś połączenie z nim, jakby mnie rozumiał.

– Mów, moje dziecko. – Wykonuje obrót i przyciąga mnie do siebie, zachowuje jednak przyzwoitą odległość.

– Pana mowa była przepiękna, ale chyba nie zdaje sobie pan sprawy z tego, że pana syn nie chce mieć dzieci, więc za rok i tak nie będzie pan ich trzymał na rękach – oznajmiam uszczypliwie.

– O czym mówisz, dziecko? – Po raz pierwszy w jego głosie wybrzmiewa nieznana nuta, jakby nie wierzył w to, co usłyszał, i musiał się upewnić.

– Przyjaźnię się z Luną od dziecka, mówimy sobie o wszystkim. I jeśli mówię „wszystko”, to mam na myśli także to, że pana syn stwierdził, że już ma dzieci, więc nie potrzebuje ich więcej.

Może zdradzam w ten sposób swoją najlepszą przyjaciółkę, ale nie mogę inaczej. Jako don jest w stanie wpłynąć na decyzje Cassiana i zmusić go do założenia rodziny. Tak myślę.

– Jesteś nadzwyczaj rozgadana jak na tak młodą kobietę – zaznacza wesoło.

– Raczej pyskata, chciał pan powiedzieć, ale to już wiem od mojego ojca.

– Nie masz męża, prawda?

– Czemu wszyscy o to pytają? – Przewracam niezadowolona oczami, choć to niegrzeczne w jego towarzystwie. – Nie, nie mam. Mam za to dwadzieścia lat i jestem panną, co moi rodzice codziennie mi wypominają.

– Ha, ha, ha, jesteś urocza. – Alessio śmieje się głośno, a ludzie wokół nas zerkają zaciekawieni, o czym to rozmawiamy. Gdyby mogli, stanęliby tuż przy nas, by posłuchać i mieć pożywkę do nowych plotek.

– Z pana też niezły czaruś. – Poklepuję go lekko po piersi, tańcząc powoli.

– Może za młodu tak było. – Mruga do mnie przekornie.

– Nadal tak jest. A poza tym nie wygląda pan źle jak na swoje lata – rzucam, zanim pomyślę.

Na policzki wypływa mi rumieniec wstydu. Co on sobie o mnie teraz pomyśli? Pewnie, że chcę go poderwać i wziąć za męża.

– Urocza. – Kręci głową, a uśmiech nie schodzi z jego twarzy.

Po pewnym czasie pan Alessio dziękuję mi za taniec, a zaraz za nim pojawia się jego wnuk Lorenzo, na którego twarzy wykwita głupkowaty uśmiech. Jego brat bliźniak też pewnie gdzieś się kręci.

– Witaj, Lorenzo.

– Jestem Luciano – poprawia mnie, poruszając się w takt muzyki.

– A ja jestem królową angielską. – Nie daję się nabrać. To nie pierwszy raz, kiedy tak sobie ze mnie żartują, ale za bardzo się różnią, aby ich pomylić. Chyba że ktoś ich nie zna.

– Co słychać, Lorenzo? – Akcentuję jego imię.

Obraca mnie dwa razy i przechyla do tyłu tak, że mój warkocz dotyka podłogi. Niewskazane zachowanie w towarzystwie, dezaprobata w oczach otaczających mnie ludzi tylko mnie w tym utwierdza.

– Nie zwracaj uwagi na tych buców. – Mruga do mnie wesoło. – A w ogóle to myślę, że u mnie wszystko dobrze. Dziadek jest surowy i wymagający, ale wiesz, jaki jest ten świat.

– Wiem. – Patrzę na jego twarz, która zmężniała od naszego ostatniego spotkania. Zauważam ślad po kuli na dłoni chłopaka, przez co mam ochotę go przytulić.

– To nic. – Śledzi mój wzrok.

Mogę się tylko uśmiechnąć, na więcej mnie nie stać. Młodzi nie mają lekko. Gdy tylko skończą trzynaście lat, uczą się zabijać, walczyć, strzelać, okaleczać i nie wiadomo co jeszcze. Raz zapytałam o to Enza, ale wtedy postawił między nami mur, którego skruszenie zajęło mi prawie pół roku. Więcej nie pytałam i nie będę pytać. Za bardzo go cenię, jest dla mnie prawie jak członek rodziny.

– Lorenzo… – zaczynam, ale chłopak okręca mnie tak, że staję za nim, podczas gdy on zza marynarki wyciąga broń.

Wtedy się zaczyna. Padają strzały, wśród gości wybucha panika. Nie widzę, kto strzela i do kogo, ale jedno jest pewne – ktoś to zaplanował. Ktoś wiedział, że na przyjęciu będzie dużo osób, i sprytnie z tej wiedzy skorzystał. Wystarczy mi rzut oka, by dostrzec ludzi porozmieszczanych w strategicznych punktach sali. Strzelają do każdego, nie oszczędzają nawet kobiet i dzieci.

– Stój za mną. – Nie poznaję głosu Lorenza. Zniknął miły i wesoły chłopak, a jego miejsce zajął mężczyzna bez uczuć
i skrupułów.

Rozglądam się wokół, ale nigdzie nie widzę rodziców. Mam nadzieję, że Enzo zaprowadził ich w bezpieczne miejsce. Następnie szukam Luny, na szczęście jej nic nie jest. Cassian wynosi ją właśnie na jednym ramieniu z sali jak prawdziwy macho, drugą ręką strzelając do ubranych na czarno napastników.

– Twoja lewa – krzyczę do Lorenza, widząc, że zbliża się do nas nieznajomy mężczyzna.

Chłopak posyła mu kulkę, trafia go prosto w głowę. Wszędzie widać krew, porozrzucane stoliki i nieład, ten widok sprawia, że raz za razem czuję ciarki na plecach.

Ludzi jest coraz mniej, ale zauważam też kilka osób, które leżą na podłodze i się nie ruszają. Cofamy się coraz bardziej i kiedy jestem już niemal pewna, że uda nam się wydostać z sali, mój bark przeszywa ból, który odbiera mi oddech.

Czuję pieczenie. Dotykam tego miejsca, mam wrażenie, jakby ktoś oblał mnie wodą. Kątem oka widzę, że nie jest dobrze. Plama czerwieni na moim rękawie powiększa się z każdą chwilą.

– Lorenzo – mówię prawie szeptem, ból odbiera mi głos. Pierwszy raz ktoś mnie postrzelił, jestem więc w takim szoku, że nie mogę się poruszyć. Chłopak się odwraca i podąża za moim wzrokiem, jego twarz blednie z każdą sekundą. Łapie mnie w ostatnim momencie, gdy już się osuwam, a ostrze potwornego bólu rozcina moje ciało.

– Trzymaj się. – Wspieram się na nim, gdy znikamy za drzwiami.

Ostatkiem sił patrzę za siebie. Chcę zobaczyć, jakiej masakry dokonali ci, którym najwyraźniej zależało na tym, by zabić jak najwięcej ludzi. Bez względu na cenę.

Rozdział 2

Amara

Nie wiem, gdzie jesteśmy, ale ufam Lorenzowi i wierzę, że mi pomoże. Z każdym kolejnym oddechem czuję, jakby ktoś wbijał mi nóż w bark i dodatkowo przekręcał ostrze.

– Wytrzymaj jeszcze trochę.

Przemieszczamy się jakiś czas, po czym wchodzimy do kolejnego korytarza. Straciłam orientację, zgubiłam się w tych wszystkich przejściach.

Szkoda mi tylko sukni, zaczęła mi się już podobać. Chyba oberwałam bardziej, niż myślałam, bo kto normalny myśli w takim momencie o ubraniu?

To nie pierwsza strzelanina, w jakiej brałam udział. Zdarzyło mi się to już kilka razy, ale jak dotąd wychodziłam z każdej bez szwanku. Aż do dzisiaj. Rodzice jak nic zamkną mnie teraz w domu.

– Lorenzo, twój brzuch. – Przykładam dłoń do jego koszuli, na której plama krwi powiększa się z każdą chwilą. Nie zauważyłam, że sam został ranny, ale ani przez moment nie narzekał. Po zaciśniętych zębach widzę, jak wiele go kosztuje, by zaprowadzić mnie w bezpieczne miejsce. Czuję przez to jeszcze większe wyrzuty sumienia.

– To nic – syczy, kiedy przyciskam dłoń do rany.

Pokonujemy kolejny korytarz. Nagle Lorenzo się zatacza i tylko ściana pomaga mi utrzymać równowagę. Zsuwamy się po niej oboje jak szmaciane lalki.

– Musimy to opatrzyć.

Ignoruję ból w barku i rozpinam chłopakowi koszulę. Kiedy widzę ślad po kuli, chce mi się wymiotować. Opanowuję się w ostatnim momencie, nie czas na słabość. Przecież jego stan w każdej chwili może się pogorszyć! Pokonując resztkami sił potworny ból ręki, rozrywam dół swojej sukni i robię prowizoryczny opatrunek na ciele Lorenza. Nie wygląda to źle, ale też nie najlepiej.

– Bez zabiegu się nie obejdzie, co? – Lorenzo śmieje się, starając się mnie pocieszyć, ale mu to nie wychodzi.

– Będzie dobrze. – Wymuszam uśmiech.

– W kieszeni mam telefon.

Sięgam po jego komórkę. Nie jest łatwo ją wyjąć, bo Lorenzo siedzi, ale po kilku próbach mi się udaje. Trzęsącymi się palcami wybieram pierwszy lepszy numer, nawet nie patrzę, do kogo dzwonię. Liczę sygnały, jakby to miało mi w czymś pomóc. Przynajmniej pozwala mi nie myśleć o tym, co się stanie, jeśli nikt nie przyjdzie nam z pomocą.

– Kurwa, Lorenzo, gdzie jesteś? – Ktoś bluzga nagle wkurzonym głosem, a ja nie wiem, co mam odpowiedzieć, tak mnie zatyka. – Słyszysz, co do ciebie mówię?! – wydziera się, próbując przekrzyczeć harmider.

– Tu nie Lorenzo – odpowiadam słabym głosem.

W tle słychać innych ludzi. Mogę się tylko domyślać, że się martwią.

– Gdzie on jest?

– Nie wiem, gdzie jesteśmy – mówię, niespokojnie rozglądając się na boki.

– Gdzie on, kurwa, jest?! – Słyszę krzyk.

– Nie wiem, kurwa! – odpowiadam tym samym tonem. W jednej chwili tracę opanowanie i zdrowy rozsądek. Przyciskam telefon do zdrowego ramienia i jednocześnie trzymam dłoń na krwawiącej ranie chłopaka. – Wiem tylko, że Lorenzo jest ranny i potrzebuje pomocy, więc przestań się wydzierać, dupku, bo to w niczym nie pomaga! – warczę przez telefon.

W słuchawce panuje cisza, jakby mężczyzna nie mógł uwierzyć w to, co usłyszał. Moje wyszczekanie dało o sobie znać. Mam tylko nadzieję, że to jakiś zwykły żołnierz, a nie ktoś ważny.

– Zostańcie tam, zaraz was znajdziemy – rzuca, a potem się rozłącza.

Spoglądam na wyświetlacz i aż mam ochotę sama się zabić. Okrzyczałam dona Torrino. Gorzej być nie mogło. Spotkałam go kilka razy i za każdym razem czułam się tak, jakby ktoś wyssał całe powietrze z pomieszczenia. Co z tego, że rozmawiał z ludźmi i się uśmiechał, skoro potrafił zabić samym spojrzeniem. Ludzie nazywali go diabłem – ktokolwiek mu podpadł, wiedział, że czekają go tortury niczym w piekle.

– Niech zgadnę, to był Christopher. – Lorenzo stara się być zabawny, ale to tylko sprawia, że czuję się jeszcze gorzej.

– Mam przerąbane. – Wzdycham.

Odkładam telefon na podłogę i opieram się o ścianę. Siedzę nieruchomo, kontrolując cały czas stan chłopaka.

– Tak, masz.

– Dzięki, nie pomagasz – mówię opryskliwie.

– Ale jedno jest pewne. Przyciągnęłaś jego uwagę – stwierdza dziwnym tonem, którego nie potrafię rozszyfrować.

To było coś, czego nie chciałam – zwrócić na siebie uwagę diabła to jak prosić się o śmierć.

Christopher

Telefon, który odebrałem, wmurował mnie w ziemię. Po drugiej stronie zamiast Lorenza usłyszałem delikatny kobiecy głos, który sprawił, że mnie zatkało. I tym głosikiem nieznajoma ośmieliła się udzielić mi reprymendy! Kiedy tylko ich znajdę, rozprawię się z dziewczyną, bo chyba zapomniała, że ze mną się nie zadziera.

– Luciano, namierz telefon swojego brata – rzucam do chłopaka.

Jeśli chodzi o komputery, nie ma lepszych od niego, więc z za kilka minut będziemy wiedzieli, gdzie ich szukać.

– Wiemy, kto nasłał napastników? – pyta Simon.

Mój poziom wkurwienia podnosi się z każdą chwilą. Ktoś się prosi o śmierć.

– To ludzie Santany. – Cassian podchodzi do mnie z nagraniami z kamer. Na tablecie widać, jak ludzie zakładają kominiarki, by nikt ich nie rozpoznał. Jednak tatuaż na szyi wystarcza. Rozpoznałbym znak tego gnoja wszędzie, nie ma mowy o pomyłce.

Santana przeniósł się z Meksyku i teraz chce przejąć nasze interesy. Tutaj, na Sycylii, nie ma szans, chyba że postanowi połączyć z kimś siły, a chętnych nie brakuje. To walka o przetrwanie, jeden błąd może nas wszystkich zabić.

– Wysyłamy tam ludzi? – Simon zagląda mi przez ramię.

Jako mój consigliere stara się opanowywać konflikty bez rozlewu krwi, co spotyka się z krytyką wielu członków naszej famiglii.

– Nie. Na razie nic nie róbmy. Odczekamy kilka dni i wtedy ich dorwiemy – ogłaszam swoją decyzję, którą muszą zaakceptować. – Nie będą się spodziewali naszego ataku i zaczną popełniać błędy.

Nawet ojciec popiera mój wybór, czym mnie zaskakuje, bo od dawna nie bierze udziału w naszych sprawach. A choćby miał jakieś obiekcje, to i tak nie może na nic wpłynąć. To ja jestem donem i to do mnie należy ostatnie słowo.

– Znalazłem go – krzyczy Luciano znad laptopa i podnosi się z miejsca.

– Idziemy – nakazuję.

Wyciągam zza paska broń i ruszam, a za mną reszta. Luciano biegnie korytarzami, by jak najszybciej dostać się do brata.

Mój gniew z każdą chwilą jest coraz większy, bo jeśli coś mu się stało, Santana będzie umierał w męczarniach. Rodzina jest dla mnie wszystkim i nie pozwolę nikogo skrzywdzić. Jeżeli będzie trzeba, zejdę do samego piekła, żeby ich pomścić.

Pokonuję ostatni zakręt, za którym powinien być Lorenzo. Gdy tylko go zauważam, przyśpieszam kroku. Obok niego siedzi kobieta, z którą prawdopodobnie wcześniej rozmawiałem.

Kiedy tylko słyszy nasze kroki, od razu otwiera oczy w kolorze błękitnego nieba. Suknię ma umazaną krwią, dół jest poszarpany, jednak zdaje się mieć to gdzieś. Widzę na brzuchu Lorenza opatrunek z kawałka jej sukni. Zaimponowała mi, większość kobiet na jej miejscu wpadłaby w panikę i zanosiła się płaczem, a ona zachowuje chłodną głowę.

Amara

Słyszę czyjeś kroki. Od razu otwieram oczy, co nie jest łatwe. Rana w barku pali mnie niemiłosiernie, chociaż wiem, że to tylko draśnięcie. Miałam czas, by zobaczyć, jak to wygląda, i okazało się, że nie oberwałam tak mocno, jak wcześniej myślałam. Przyciskam do niej drugi oderwany od sukni kawałek materiału w roli opatrunku.

Przede mną pojawia się on. Don Christopher Torrino. Mężczyzna o posturze góry, z szerokimi ramionami, potężnymi mięśniami, goliat. W ręce trzyma pistolet. Jego włosy w kolorze brązu połyskują w świetle lamp, a oczy wwiercają się we mnie, jakby chciał mnie rozgryźć. Spojrzenie ma tak urzekające, że chciałabym w nim utonąć. Czas jakby zwalnia, a moje serce zdaje się przestać bić.

– Lorenzo. – Przyklęka przed chłopakiem, skupiając całą uwagę na nim.

– Krwawi. – Mój głos przypomina muśnięcie pióra, jest cichy i delikatny, jakby z każdym oddechem nikła jego moc. Straciłam jednak trochę krwi, a to sprawia, że ogarnia mnie zmęczenie i utrzymanie otwartych powiek nie jest łatwe.

– Bierzcie go – odzywa się Torrino do swoich ludzi.

Ci od razu zabierają się do pracy. Podnoszą Lorenza i szybko znikają z nim w ciemności. Zostaję sama z mężczyzną, który wreszcie może skupić się na mnie, co robi w tej chwili. Odwraca się w moją stronę.

– Możesz wstać? – mówi do mnie.

Kiwam głową, ale gdy tylko próbuję się poruszyć, paraliżuje mnie ból, a z moich ust wydobywa się jęk. Opadam z powrotem na ścianę, a oddech przyśpiesza mi jak po długim biegu.

– Chyba raczej się nie ruszę – dyszę.

– Chodź.

Wyciąga ręce w moją stronę i nawet nie wypuszcza z nich broni. Zatrzymuję go jednak, gdy tylko próbuje mnie dotknąć. Jego dłonie są takie ciepłe, a moje lodowate. Kontakt z jego palcami sprawia, że czuję, jak moje ciało zalewa fala czystego pożądania.

– A możemy jeszcze poczekać? – Gram na zwłokę, ale to moja jedyna szansa.

– Dlaczego? – Przekrzywia głowę zaciekawiony.

– Muszę jeszcze chwilę odetchnąć.

– Nie mamy na to czasu – odpowiada, a jednocześnie nadal pozwala, bym trzymała go za ręce. – Poleżysz sobie potem.

– Ale to nie wypada! – jęczę ostatkiem sił.

A co, jeśli ktoś nas zobaczy? Nieważne, że zostałam ranna, to i tak będzie źle wyglądać, a nie chciałam dokładać rodzicom kolejnych trosk.

– Kobiety… – Torrino ignoruje moje protesty i bierze mnie na ręce. – Pozory istotniejsze od życia – prycha.

– Aaa! – syczę na tę nagłą zmianę pozycji. Mój bark dociśnięty jest do jego koszuli, która szybko zmienia kolor. – Ubrudzę cię – protestuję.

– To tylko koszula – stwierdza niedbale i szybkim krokiem pokonuje kolejne korytarze.

– Ale z bawełny nie spierzesz krwi – burczę, sama nie wiedząc dlaczego.

– Zabawna jesteś. – Choć żartuje, jego twarz pozostaje poważna.

***

Torrino zostawia mnie w jednym z pokoi gościnnych i oświadcza, że zaraz przyjdzie do mnie lekarz. Są tutaj też moi rodzice, pełni niepokoju, chodzą od jednej ściany do drugiej. Wiedzą równie dobrze jak ja, że mimo wszystko potrzebuję pomocy. Enzo kręci się niespokojnie, pewnie przez to, że nie zdołał mnie ochronić i ma wyrzuty sumienia.

Nagle do pokoju wchodzi mężczyzna ubrany w kitel. Może mieć ze czterdzieści lat, ale wygląda jak mały Gargamel. Ma około metra sześćdziesiąt wzrostu, w dodatku jest przy kości. Mimo to sprawia miłe wrażenie.

– Dzień dobry, jestem doktor Romero.

Jako lekarz mafii zarabia pewnie bardzo dużo. W końcu musi uważać, by nie zdradzić czegoś, przez co straci życie. Poza tym musi się stawiać na każde zawołanie, nawet jeśli właśnie śpi czy przebywa na urlopie. Ta praca jest bezwzględna, ale tak wybrał.

– Jak Lorenzo? – Martwię się o niego, bo nie wyglądał za dobrze.

– Nic mu nie będzie. – Doktor uśmiecha się uspokajająco, po czym odwraca do moich rodziców. – Bardzo proszę państwa o wyjście.

– Nie zostawię córki – oburza się mój tata.

– Tato, nic mi nie jest – uspokajam go.

– Nie ma mowy. – Potrząsa głową.

– Enzo, zabierz rodziców do domu. Kiedy tylko zostanę opatrzona, wrócisz po mnie. – Jako jedyna w tym pokoju rozsądnie myśląca osoba muszę zdecydować za nich.

– Księżniczko… – Ojciec jeszcze protestuje.

– Nic mi nie jest. – Posyłam mu uśmiech, ale wkładam w niego wiele wysiłku. Nie wiem, ile jeszcze wytrzymam, a nie mogę rozpaść się przy nich. Już i tak przeżyli szok, kiedy zostałam ranna, nie chcę, aby martwili się jeszcze bardziej.

– Dobrze, ale Enzo zaraz po ciebie wróci – mówi autorytatywnym tonem.

Bierze mamę pod ramię i wychodzą z pokoju. Gdy drzwi się za nimi zamykają, mogę odetchnąć na tyle, na ile pozwala mi ból.

– Zobaczmy, jak to wygląda.

Mężczyzna siada obok mnie na łóżku, zdążył już założyć rękawiczki. Ogląda moją ranę i mruczy coś z niezadowoleniem. W końcu wyjmuje strzykawkę i wbija mi ją w skórę. Nie bolałoby tak bardzo, gdyby nie zrobił tego w okolicach rany.

– Przepraszam, ale znieczulenie mogę podać tylko tak. Szybciej zadziała – oznajmia ze współczuciem.

Zaciskam dłonie na pościeli w reakcji na ten przeszywający ból w barku, kilka łez spływa mi po policzkach. Odczekujemy kilka minut, wreszcie przestaje mnie boleć. Wiem jednak, że to tylko chwilowe. Gdy znieczulenie przestanie działać, ból zacznie się od nowa.

Tymczasem doktor wyciąga z torby zestaw do zszywania ran i zabiera się do pracy.

– Ma pan dzieci? – Chcę zająć czymś myśli, a jedynym znanym mi sposobem jest rozmowa.

– Nie. Przy takiej pracy nie chciałbym ryzykować. Może i jestem tylko lekarzem, ale mogę dostać rykoszetem, kiedy coś się stanie.

To jest po prostu ryzyko zawodowe i nic nie możemy na to poradzić. Rozmawiamy jeszcze chwilę, poruszając tematy medyczne, a moja wiedza zaskakuje mężczyznę. Proszę go jednak, by nikomu o tym nie mówił. Kobieta cosa nostry kończy naukę wtedy, kiedy rodzice jej każą, a o studiach większość z nas może tylko pomarzyć. Gdyby ktoś się dowiedział, na jak wiele mi pozwalano, tata mógłby zostać za to skrytykowany, a tego bym nie chciała. Wyszedłby na człowieka, który ulega kobiecie, a na takie coś mafia nie może sobie pozwolić.

– Gotowe. – Doktor kończy zszywanie, nakłada jeszcze żel przeciwbólowy i przykleja plaster.

– Jak to wygląda? – pytam, spoglądając w bok.

– Cztery szwy, ale blizna będzie praktycznie niewidoczna. – Mruga do mnie pocieszająco.

Nie obchodzi mnie to, czy zostanie ślad. Nie jestem z tych kobiet, co to trzęsą się nad sobą i zastanawiają, gdzie znaleźć dobrego chirurga plastycznego. To po prostu kolejny znak przypominający mi, w jakim świecie żyję.

Romero w końcu wychodzi, więc mogę się trochę rozruszać, na szczęście znieczulenie wciąż działa. Podchodzę do okna i wyglądam na zewnątrz. Ogród jest oświetlony, na tarasie leżą ciała ludzi w maskach. Mogę się domyślać, że to zamachowcy, sprawcy rzezi na przyjęciu.

Sceny z tego wieczora będą mnie prześladować przez długi czas.

Widziałam kobiety, które leżały w kałuży krwi z ranami w głowie, a także mężczyzn konających od ran postrzałowych. Najgorszy był widok chłopca leżącego z otwartymi oczami na posadzce. Pustka w jego oczach świadczyła tylko o tym, że nikt nie może mu już pomóc.

W ogrodzie kręcą się ludzie uzbrojeni w karabiny i noże przypięte do pasów. Cała społeczność została postawiona w stan gotowości i mogę się tylko domyślać, że osoba odpowiedzialna za masakrę poniesie konsekwencje.

Nie potrafię nad tym rozpaczać. Takie rzeczy zdarzają się co kilka miesięcy, a to człowieka znieczula. Rozpacz, żal, strach – przerabiałam każdą z tych rzeczy. Zdarzają się jednak momenty takie jak teraz, że nie daję rady i jedyne, czego pragnę, to usiąść i się wypłakać. Aż do kolejnego razu. I tak w koło.

Słyszę kroki na korytarzu, a potem ktoś łapie za klamkę. Drzwi się uchylają, po czym zamykają, domyślam się, że może to być tylko jedna osoba.

– Enzo, jak rodzice? – Nie odzywa się, więc odwracam się i dodaję: – Enzo?

Mój wzrok równa się ze spojrzeniami pana Alessia i jego syna Christophera. Obaj patrzą na mnie beznamiętnie, cała ich postawa jest jakaś sztywna. Nagle oblewa mnie strach. Widok krwi na ich koszulach mnie nie uspokaja.

– Coś się stało? – pytam zaniepokojona i dotykam bransoletki, którą dostałam od mamy.

– Nie, dziecko, nie chodzi o twoich rodziców – uspokaja mnie pan Alessio, ale nadal mnie obserwuje.

Biorę uspokajający oddech. Przykładam dłoń do swojego boku, czuję tam delikatne kłucie.

– Chciałbym ci podziękować. – Podchodzi i chwyta mnie za dłonie. W jego oczach widać cały wachlarz emocji, ale przebija się przez nie ulga. – Lorenzo wyjdzie z tego, ale gdyby nie ty i to, co dla niego zrobiłaś, już by go z nami nie było.

– Cieszę się, że nic mu nie jest. – Uśmiecham się nieznacznie.

– Jak się czujesz? – Spogląda na mój bark, a jego twarz przybiera niebezpieczny wyraz.

– Chyba lepiej niż niektórzy. – Wspomnienia z sali wracają do mnie raz za razem, sprawiając, że ledwo nad sobą panuję.

– Czas leczy rany.

– A co z tymi, którzy stracili bliskich? – pytam.

Ich ból jest nieporównywalny z moim. Moja rana się zagoi, ślad zblednie, ale ich rany pozostaną na zawsze. Don Alessio milczy, nie wie, jak odpowiedzieć na to pytanie.

Drzwi ponownie się otwierają. Tym razem staje w nich Enzo i z niepokojem śledzi ruchy każdego z obecnych. Gdy zatrzymuje wzrok na mnie, na jego twarzy pojawia się ulga.

– Możemy wracać. – Podchodzi do mnie, patrząc na ręce starszego mężczyzny. Gdyby tylko mógł, odepchnąłby go ode mnie, nie przystoi przecież, abym przebywała w towarzystwie kogoś obcego. – Panie Alessio, donie Christopherze – mówi z szacunkiem.

Przepuszczają mnie w drzwiach, jednak młodszy z nich odprowadza mnie spojrzeniem, aż znikam na schodach. Nie mogę odpędzić myśli, że to nie było nasze ostatnie spotkanie.

Rozdział 3

Amara

Od feralnego przyjęcia minęło pięć dni, w trakcie których tylko leżałam i odpoczywałam. Miało to dobre strony, w końcu mogłam dokończyć książkę, którą czytałam. Tata coraz później wracał do domu, ale to dlatego, że problemy w famiglii narastały i ich końca nie było widać.

Przez to stał się rozdrażniony, chodził wiecznie niezadowolony, a raz nawet nakrzyczał na mamę. Nie mogłam w to uwierzyć. Ale gdy tylko uświadomił sobie, co zrobił, od razu poprosił ją o wybaczenie. Mama to rozumiała i w ogóle się nie gniewała. Znała powody jego złości. Nie mógł sobie wybaczyć, że zostałam ranna, a on nie zapewnił mi bezpieczeństwa. To nie była jego wina, ale choćbym mu to powtarzała setki razy, i tak nie udałoby mi się go przekonać.

W jego gabinecie właśnie odbywa się spotkanie z donem Torrino i jego bratem Cassianem, który jako jego podszef wszędzie chodzi z Christopherem. Dzięki temu odwiedza mnie Luna, która blednie, gdy tylko mnie widzi.

– Amaro. – Ze łzami w oczach podbiega i przytula mnie z całych sił, jej ciałem wstrząsa szloch. – Przepraszam, to moja wina. Gdyby nie ta rocznica, nic by się nie stało. Że też musiałam się uprzeć!

– Luno. – Odsuwam się od niej na wyciągnięcie ręki, lecz nie puszczam jej dłoni. – Gdyby nie stało się to wtedy, znaleźliby inną okazję.

Siadamy na kanapie i by unikać tego nieprzyjemnego tematu, zbaczamy na inne, które cieszą każdą kobietę. Zakupy, biżuteria, a także moje zamiłowanie do broni. Wówczas przypominam sobie o podarowanych im przeze mnie prezentach.

– Spodobała się Cassianowi niespodzianka? – pytam szeptem, tak by Enzo nie usłyszał.

– Chyba się w nim zakochał – odpowiada Luna ze smutkiem.

– Zobaczysz, jeszcze i ciebie pokocha.

Naprawdę w to wierzę. Luna ma wszystko, czego można pragnąć od kobiety. Jest piękna, ma klasę, szyk, a co najważniejsze, jej łagodne usposobienie sprawia, że zjednuje sobie ludzi. Gdyby tylko jej mąż to zauważył, byłaby najszczęśliwszą kobietą na świecie. Pamiętam, jak brali ślub, jaka była szczęśliwa, że wychodzi za mąż. Już wtedy wiedziałam, że Cassian ją zauroczył. Z czasem jednak, jak się okazało, przez jego kochankę, nasze kontakty stały się rzadsze. Luna przestała wychodzić ze mną na zakupy i unikała przyjęć, jeśli nie musiała być na nich obecna. Obawiała się, że mogłaby tam spotkać kobietę, która odbierała jej męża.

– Jak tam twoje hobby? – pyta, zmieniając temat.

– Enzo nauczył mnie posługiwać się nożem. – Cieszę się jak dziecko, a Enzo chrząka, by w ten sposób nam przekazać, że powinnyśmy uważać na to, co mówimy.

– Wiesz, że ci tego zazdrościłam? – wyznaje.

– Czego?

– Tego, jakich masz rodziców.

Jej szczerość sprawia, że mam ochotę się rozpłakać. Znam jej ojca i wiem, że gdyby mógł zarobić na sprzedaniu jej do burdelu, toby to zrobił. To człowiek bez sumienia, dla którego kobieta jest tylko towarem. Przez to nie mają dobrych stosunków z moim tatą, który patrzy na niego, jakby chciał go zabić.

Matkę Luny zaś spotkałam ledwie kilka razy. Ostatnio na weselu. Zobaczyłam wtedy na jej ramionach siniaki, które starała się ukryć pod sukienką, i nie mogłam uwierzyć, że można się znęcać nad własną żoną. Rozumiem, że miłość to uczucie zakazane w naszym środowisku, że ono tylko osłabia, jednak żona zasługuje na szacunek ze strony męża.

– Moja mama cię uwielbia – rzucam z uśmiechem.

– To cudowna kobieta… – Wzdycha. – A właśnie, gdzie ona jest? – pyta, rozglądając się.

– W kuchni. – Wskazuję głową w stronę drzwi, w których momentami mogła nam nawet mignąć. – Wpadła w szał gotowania i lepiej jej teraz nie przeszkadzać.

– Każdy z nas radzi sobie z tym na swój sposób.

– Nie jest to łatwe – wyznaję cicho. – To życie nas zahartowało, ale czasami… – Nie wiem, czy powinnam o tym mówić.

– Jest trudno – dopowiada.

– Tak.

– Jeśli kiedykolwiek coś złego będzie się działo, zawsze możesz do mnie zadzwonić. – Luna patrzy mi prosto w oczy, a powaga, z jaką to robi, sprawia, że czuję, jak nasza przyjaźń odżywa.

– A ty do mnie. – Złapałam ją za dłoń, chcąc, aby wiedziała, jak bardzo mi zależy na naszej przyjaźni i jak bardzo mi jej brakowało.

Po godzinie rozmowy Luna żegna się ze mną, mówi, że jedzie spotkać się z mamą. Proszę, by przekazała jej pozdrowienia ode mnie, i rozstajemy się na podjeździe. Wracam do domu i przechodzę obok gabinetu taty, w którym toczą się rozmowy. Nawet się nie zatrzymuję, choć mam wielką ochotę posłuchać, o czym rozmawiają. Widok Christophera zupełnie mnie do tego zniechęca.

Nagle wpadam na pomysł, jak wypełnić sobie czas, ale to może się nie spodobać Enzowi. Wiem jednak, jak do niego dotrzeć, więc ruszam z powrotem na parter.

Christopher

Spotkanie z Sergiem Zantosem okazuje się nieuniknione. Jest jednym z mało znaczących członków naszej famiglii, ale w zadziwiający sposób ludzie go słuchają i szanują jego poglądy, które są bardzo zbliżone do moich.

Planowaliśmy przeprowadzić akcje, a raczej naloty na składy narkotyków Ricarda Santosa. Chciałem spalić cały jego towar, aby zrozumiał, że po niego idę, że nic nie uratuje go od śmierci z moich rąk. Zabił dziewięć osób z naszej famiglii i musi ponieść karę.

– Czego oczekujesz? – pyta Sergio, kiedy przedstawiam mu mój plan.

– Tego, żebyś przekonał pozostałe rodziny. Jeśli nawet nie będą chciały brać w tym udziału, i tak to zrobimy. Wolałbym jednak wiedzieć, czy ktoś jest przeciwko mnie.

Słyszy ostrzeżenie w moim głosie, więc wie, co się stanie, gdy ktoś wejdzie mi w drogę. Metodą eliminacji znajdę zdrajców, nawet jeśli jest nim on sam. Nie okażę litości nikomu.

– Moje poparcie masz, a z pozostałymi porozmawiam – oświadcza. – Wiesz, że nawet wtedy mogą się nie zgodzić.

– Dla swojego dobra się zgodzą.

– Obyś miał rację.

Załatwiłem sprawę, więc mogę w końcu spotkać się z moją kochanką. Camilla jest ze mną od trzech lat, ale chyba przyszła na nią pora. Za dużo sobie wyobraża, myśli, że zostanie moją żoną, a przecież nie jestem głupi. Nie chciałbym mieć za żonę kobiety, która puszcza się za pieniądze. Jest dobra tylko w jednym i nadszedł czas, aby ją w tym uświadomić.

Żegnam się z Sergiem i wychodzę tylnym wyjściem – tym samym, którym weszliśmy. Jeśli mamy kreta, oznacza to, że ktoś nas obserwuje, więc nie mogę pozwolić sobie na pomyłkę.

– Myślisz, że to on? – Cassian nie owija w bawełnę.

– Nie. Jest lojalny wobec naszej rodziny od lat. To musi być ktoś, kto nie ma nic do stracenia.

– Więc nie wiemy nic.

– Zupełnie nic – cedzę przez zaciśnięte zęby.

Amara

– Nie. – Enzo odmawia mi po raz kolejny.

Ja się nie poddaję. Chodzę za nim od pół godziny jak pies. Wykorzystuję nawet swoją pozycję, lecz nic to nie zmienia. Dopiero gdy wytaczam ciężkie działa i szantażuję go zdradzeniem naszej tajemnicy, zgadza się, ale zaznacza, że mam na to dziesięć minut.

Wychodzę na taras, a potem idę w kierunku najbardziej oddalonej części ogrodu. Tam w otoczeniu drzew mamy trochę prywatności, ale nie na długo, nim ktoś się zorientuje, że tu jesteśmy. Mój ochroniarz wystawia tarczę strzelniczą w najdalszym punkcie, bo zna moje możliwości i wie, do czego jestem zdolna.

– Masz dziesięć naboi, potem koniec. – Podaje mi zabezpieczony pistolet. – Rozumiemy się?

Naburmuszona mina nie znika z jego twarzy, odkąd go do tego przymusiłam. Nie będzie się gniewał długo. Zwłaszcza jeśli tata się o tym dowie i go odstrzeli, chichoczę w duchu na tę myśl.

– Tak. – Wyciągam z jego rąk pistolet i ważę go w dłoni, przybierając pozę modelki. Dobrze, że oberwałam w lewy bark, inaczej nie mogłabym teraz postrzelać. – Jak wyglądam?

– Za jakie grzechy? – Enzo wzdycha i staje za mną. – Dobra, przyjmij pozycję. Nogi szerzej, plecy prosto, ręce wyprostowane, palce na spuście.

Instruuje mnie, a ja przewracam oczami. Pamiętam, co mam robić, ale musi mnie trochę podręczyć za to, że go postawiłam pod ścianą.

Namierzam wzrokiem cel, sprawdzam wszystkie parametry i wtedy mogę zaczynać. Naciskam spust raz za razem, a powietrze przecina dźwięk wystrzału kuli szybującej w stronę tarczy.

Lubię czuć adrenalinę, którą dostarcza mi tajemnica strzeżona przeze mnie i Enza. Sprawia, że czuję się jak prawdziwa kobieta, i za to bardzo go kocham. Jest moim jedynym przyjacielem płci męskiej, a rodzice ufają mu na tyle, że nawet zostawiają nas samych. Nie wiedzą jednak, co wówczas wyprawiamy. Nauka strzelania, rzucanie nożami, zajęcia samoobrony, które dają mi tyle radości.

– Zakład, że trafiłam w sam środek? – Poruszam zachęcająco brwiami, odwracając się w jego stronę.

– O co?

– Chcę to. – Przekładam broń z dłoni do dłoni.

– Nie ma mowy – strofuje mnie i idzie w stronę tarczy, ale i tak jestem pewna, że da się namówić.

Będzie tak jak z wcześniejszymi pistoletami, które ukryłam pod łóżkiem. Ten też dołączy do mojej kolekcji. Czekam, przebierając nogami, aż Enzo przyniesie tarczę, chociaż wiem, jaki będzie wynik. Nigdy nie pudłuję, przez co zawsze się na mnie złości. Sam nigdy nie trafił tyle razy co ja. Cóż, jestem genialna.

– Widzę, że nieźle się bawisz? – Zza moich pleców dochodzi grzmiący, silny głos.

Szybko odwracam się w jego stronę, a zarazem chowam za plecami dowód mojego przewinienia.

– Don Torrino – mówię z szacunkiem i jednocześnie na tyle głośno, by usłyszał to Enzo.

Jestem w szoku, że znalazł nas tak daleko od domu, więc przychodzi mi jedynie na myśl, że musiał iść za nami. Rozglądam się, czy nie ma z nim taty, ale zauważam tylko Cassiana z rozbawioną miną.

– Co ukrywasz, mała? – Christopher taksuje moje ciało, rozbierając mnie wzrokiem.

Jestem tym zniesmaczona, co od razu widać na mojej twarzy. Nie lubię go i tyle. Jest w nim coś, co mnie odpycha, a jednocześnie sprawia, że chciałabym podejść o krok bliżej.

– Nic – odpowiadam nieco piskliwie.

– Nic, mówisz? – Z rękami w kieszeniach podchodzi do mnie, a moje ciało nie wie, jak ma się zachować.

– Dokładnie to powiedziałam. Ma pan problemy z pamięcią? – pytam i zaraz mam ochotę zapaść się pod ziemię. Jego twarz jest jak wykuta z kamienia, ale w oczach miga mu rozbawienie, więc może nie będzie tak źle.

Podchodzi do nas Enzo i staje tak, by odebrać ode mnie pistolet. Zaciskam ręce jeszcze bardziej, nie chcę, by zabrał mi moją nową zabawkę. Pistolet SIG-Sauer P226 to spełnienie moich marzeń. Kaliber dziewięć milimetrów, prędkość początkowa pocisku trzysta pięćdziesiąt metrów na sekundę, samopowtarzalny, magazynek na piętnaście naboi, idealny zarówno dla prawo-, jak i leworęcznych.

– Amara – syczy Enzo wściekły na siebie, że dał się podejść, bracia Torrino przypatrują się nam rozbawieni.

– Nie ma mowy – odpowiadam mu tym samym tonem.

– Oddaj. – Don wyciąga w moją stronę dłoń, a jego nieznoszące sprzeciwu spojrzenie sprawia, że robię, co mi każe. Ogląda broń z każdej strony, a potem zerka na tarczę strzelniczą w rękach mojego ochroniarza.

Czuję, że zaczynam się pocić, strach nie pozwala mi się ruszyć. Tata się wścieknie, gdy się o tym dowie, ale mleko się rozlało. Gdyby sam odkrył moją tajemnicę, zrozumiałby, ale pojawienie się tych dwóch mężczyzn wszystko zepsuło. Nie chcę, by ktokolwiek miał przeze mnie problemy, chyba jednak jest za późno.

– Mogę? – pyta.

Ledwo powstrzymuję łzy. Ręka trzęsie mi się jak galareta, ale nic nie potrafię z tym zrobić.

Zaskakuje mnie i oddaje mi pistolet, lecz najpierw drugą ręką obejmuje mój nadgarstek. Zaciskam palce na broni, ale nie wyszarpuję się z jego uścisku. Nie dam mu tej satysfakcji.

– Nie bój się, nic nie powiem.

Puszcza moją rękę, która bezwładnie opada mi wzdłuż ciała. Mam nadzieję, że Christopher teraz sobie pójdzie, ale on najpierw palcem wyciera kącik mojego prawego oka. Gdy odchodzi, uświadamiam sobie, że zobaczył w nim łzę.

Wiem, że nie zrobił tego z dobroci serca. Ma jakiś plan i obawiam się, że jestem jego częścią.

Rozdział 4

Amara

Kiedy patrzę na bliznę na moim barku, cieszę się, że rana już się zagoiła, chociaż długa na cztery centymetry szrama szpeci ciało. Jej jasnoróżowy kolor odznacza się na mojej skórze, wiem jednak, że potem zblednie i będzie ledwo widoczna.

Uroczystości pogrzebowe osób, które zostały zastrzelone podczas przyjęcia, trwały cały tydzień. Krążyły plotki, że don rozprawił się z wszystkimi odpowiedzialnymi za masakrę.

Największe piętno odcisnął na mnie widok białej trumny z siedmioletnim chłopcem, zjeżdżającej do ziemi. Kolejna ofiara, która niczemu nie zawiniła. Sama uroniłam kilka łez, nie mogąc znieść rozpaczy jego matki. To było ich pierwsze dziecko i jedyny syn.

– Amaro. – W drzwiach pojawia się Enzo. Wciąż unika mojego wzroku. Po incydencie sprzed trzech dni mało co się odzywa. A jego rozcięta warga świadczy o tym, że powiedział prawdę tacie. Ojciec od tamtego dnia nie pozwala mi opuszczać pokoju, chyba że na pogrzeb albo po jedzenie.

– Tak? – Puszczam bluzkę, by zasłonić bliznę.

– Twój tata prosi cię do gabinetu – mówi oschłym tonem i wychodzi.

Przysiadam na łóżku, a do ręki biorę poduszkę. Moje stosunki z Enzem ochłodziły się tak bardzo, że nie wiem, jak mam to naprawić. Wyciągam spod łóżka pudełko, w którym trzymam wszystkie trofea, które od niego wygrałam. Wiem, że to najlepsze, co mogę teraz zrobić. A że prawda i tak wyszła na jaw, nie pozostaje mi nic innego, jak przyznać się do porażki. Rozumiem już, jak bardzo ryzykowałam życie Enza, a on mimo wszystko mi ulegał. Teraz moja kolej, aby go ochronić, a oddanie wszystkiego, co od niego dostałam, to najlepszy sposób. Gdyby ktoś przez przypadek się o tym dowiedział, Enzo miałby jeszcze większe problemy.

Wstaję z łóżka i zabieram ze sobą pudło. Na parterze kręcą się ochroniarze, ale to nie ich szukam. Przy drzwiach prowadzących do gabinetu stoi Enzo, patrząc w ziemię. Tata zdegradował go za to, co zrobił, a moją ochroną zajmuje się ktoś inny.

– Proszę. – Podnosi na mnie wzrok. – Nie chcę ich już.

Ponieważ nie wyciąga rąk, wpycham mu pudełko w pierś, nie ma więc wyjścia i bierze je ode mnie. Bez niego to już nie to samo. Nowy ochroniarz cały czas łypie na mnie spod oka, co może wskazywać tylko na to, że rozeszła się wieść o moim nieposłuszeństwie, które tata musiał ukarać.

– Mała…

Naciskam klamkę, nawet na niego nie patrząc, bo bym się rozpłakała i jeszcze wyrwała mu pudełko. Delikatnie zamykam drzwi za sobą, podchodzę do stojącego przed biurkiem fotela i siadam, czekając na to, jaką bombę zrzuci na mnie ojciec.

Odkąd dowiedział się o strzelaniu w ogrodzie, postanowił przejrzeć nagrania z wszystkich kamer w domu. W ten sposób dowiedział się, że nauczyłam się bić, rzucać nożami, a także wielu rzeczy, których nie przystoi robić kobiecie famiglii. Stwierdzić, że był zły, to jak nie mówić nic.

– Amaro, spójrz na mnie.

Od razu wypełniam rozkaz. Jego głos jest taki oschły, jakby rozmawiał z podwładnymi.

– Tak, ojcze? – odpowiadam z wyuczoną kulturą.

– Kocham cię, i to bardzo, ale nie mogę pozwolić, żebyś robiła takie rzeczy. – Kręci głową. – Jesteś moim jedynym dzieckiem i nie chcę, aby stała ci się krzywda.

Zaskakuje mnie, myślałam, że raczej wygłosi kolejną tyradę na temat mojego zachowania.

– Nie jestem taka jak większość kobiet – spieram się, chociaż nie powinnam po tym, co zrobiłam.

– Wiem. – Potakuje, zgadzając się ze mną. – Jesteś wyjątkowa, a to sprawia, że tym bardziej chcę cię chronić, ale już dłużej nie mogę…

Smutek w jego głosie mnie niepokoi.

– Co to znaczy?

– To znaczy, że dłużej nie mogę ignorować tematu twojego zamążpójścia. Wiem, że tego nie chciałaś, ale nie mogę odrzucić jego oferty. Przykro mi.

– Kogo?

W myślach widzę jakiegoś starego mężczyznę, po sześćdziesiątce, w dodatku łysego i grubego.

– Zostaniesz żoną Christophera Torrino – oświadcza, patrząc na mnie z żalem.

To jeszcze gorzej. Mam wyjść za samego diabła, który może zrobić ze mną, co chce, nawet zabić, i nikt go nie powstrzyma.

– Proszę cię, nie – błagam, ledwo nad sobą panując. – Tylko nie on.

– Amaro, przykro mi.

– Nic się nie da zrobić? – Liczę na jakikolwiek cień nadziei.

– Jestem po rozmowie z jego ojcem. Jutro organizujemy przyjęcie zaręczynowe, a za miesiąc zostaniesz jego żoną.

– Chcę Enza – wyrzucam z siebie energicznie, kiedy jednak tata spogląda na mnie z niezrozumieniem, od razu wyjaśniam: – Jeśli mam za niego wyjść, chcę, żeby Enzo przy mnie był. Wtedy będę się czuła bezpiecznie.

Liczę na to, że przy nim mój mąż będzie się zachowywał, że nie zrobi nic głupiego. Mój ochroniarz jest oddany ojcu, więc nawet jeśli Torrino traktowałby mnie źle, tata od razu by się o tym dowiedział. Właśnie tego boję się najbardziej – że będzie się nade mną znęcał psychicznie i fizycznie.

– Enzo nie jest twoim ochroniarzem i już nim nie będzie. Nie po tym, na co cię naraził, ani po tym, jak kłamał mi prosto w oczy.

Jego beznamiętny ton sprawia, że odsuwam z hałasem krzesło, które przewraca się na podłogę. Ignoruję ojca, wybiegam z gabinetu i pędem wracam do swojego pokoju. Zatrzaskuję się w środku, przekręcam klucz w zamku i rzucam się na łóżko.

Jak to możliwe, że moje życie tak się zepsuło po zaledwie kilku dniach? Do tej pory byłam szczęśliwa, ale to się miało wkrótce zmienić… I nic nie mogę na to poradzić.

***

Zostaję przez cały dzień u siebie. Wolę spędzić go samotnie. Nie chcę wychodzić i jeść z nimi kolacji. Nie jestem w stanie patrzeć ojcu prosto w oczy. Nie wtedy, gdy beznamiętnie oddaje mnie w łapy tego potwora.

W tym czasie pakuję wszystkie swoje książki o chemii, fizyce i biomechanice. Czuję przemożną chęć, aby to zrobić. Mówi się, że lepiej zakończyć coś szybko niż się potem męczyć. Z każdą spakowaną książką wydaje mi się, że jestem zamykana w klatce. O ile w domu rodzinnym miałam swobodę, o tyle po ślubie, jestem o tym przekonana, będę ciągle obserwowana i nigdy nie zostanę sama. To cena, jaką będę musiała zapłacić za wejście do tej rodziny.

Zamykam ostatni karton, zaklejam go taśmą i przysuwam do pozostałych. W sumie zebrało się ich osiem, to cały dorobek mojego życia. Czas, jaki poświęciłam na naukę, teraz pójdzie na marne.

Pukanie w drzwi wybija mnie z letargu. Klucz nadal tkwi w zamku, więc nikt nie może wejść do środka. Może to i lepiej, takie odosobnienie dobrze mi robi. W dodatku w tym czasie spróbowałam czegoś nowego, a mianowicie jogi, i chcę dowiedzieć się o niej czegoś więcej.

– Córeczko, proszę cię, otwórz. – Słyszę głos mamy stłumiony przez drzwi, szarpanie za klamkę i ponowne pukanie.

To już trzeci raz, jak to robi, ale do tej pory jej nie otwierałam. Muszę to w końcu zrobić, nie mogę się cały czas ukrywać. Podnoszę się z podłogi i przekręcam klucz w zamku. Uchylam drzwi, żeby zobaczyć zmartwioną twarz mamy.

Wzdycham zrezygnowana, bo jej mina dowodzi, że tym razem nie odejdzie. Otwieram szerzej drzwi i wpuszczam ją do środka. Rozgląda się po pokoju i gdy widzi spakowane pudła, a także opustoszałe półki, w jej oczach pojawiają się łzy. Wie, jak wiele to dla mnie znaczyło i ile czasu poświęciłam, ucząc się po nocach tylko po to, by nie być jak inne kobiety. By nie być taka jak ona – i dobrze wiedziała, że dla mnie to była ucieczka od tego świata. Sama nie miała tego wyboru, dlatego wspierała mnie całym sercem.

– Kochanie, nie musisz tego robić. – Gładzi mnie po włosach. Jej dotyk mnie uspokaja i przypomina o tym, jak w dzieciństwie bawiła się ze mną w ogrodzie, gdy plotłyśmy wianki.

– I tak nie będę mogła robić tego, co chcę. Wyobrażasz sobie, żeby małżonka dona czytała książki o fizyce kwantowej albo o równaniu Clapeyrona?

– Przemiana fazowa – odpowiada na pytanie, podając inną nazwę.

Te dwa słowa wystarczają, by utwierdzić mnie w słuszności swoich myśli.

– Chodźmy coś zjeść – mówię już opanowana.

Wychodzimy pod rękę z mojego pokoju, lecz nie mogę odejść, nie rozejrzawszy się po nim jeszcze raz. Za miesiąc opuszczę go na zawsze. Na dobre opuszczę dom i moich rodziców. Czuję, jak coś szarpie mnie od środka, chcąc wyrwać się na zewnątrz. Jakaś paląca potrzeba zniknięcia na pewien czas. To tylko czcza mrzonka, marzenie, które nigdy się nie ziści.

W jadalni czeka już na nas tata. Od zajścia w gabinecie nie zamieniliśmy ze sobą słowa. Nie powinnam się tak do niego odzywać, ale mógł mnie chociaż zapytać, co myślę o tym ślubie. I jeszcze to jutrzejsze przyjęcie zaręczynowe.

Zajmujemy swoje miejsca, a po chwili przed nami pojawiają się talerze. Gosposia jak zwykle bardzo się postarała i tym razem przygotowała dla nas pyszną bruschettę, sałatkę z fetą i pomidorkami, pesto, a na deser budyń czekoladowy z amaretto i ciasteczkami migdałowymi.

Od razu zabieram się do deseru, ale jeden to za mało, by ukoić moje popękane serce. Proszę o dokładkę i ją pochłaniam równie szybko.

– Amara spakowała książki – wyjawia moją tajemnicę mama.

– Dlaczego to zrobiłaś? – Ojciec udaje zmartwienie, czy może naprawdę nie rozumie?

– Myślisz, że będę mogła się uczyć? – Parskam śmiechem, patrząc mu prosto w oczy. – Taki ktoś jak on nigdy mi na to nie pozwoli, więc wolałam zrobić to teraz, niż cierpieć później.

– Amaro – dotyka mojej dłoni – porozmawiam z nim.

Rozmowa nic nie da i on dobrze zdaje sobie z tego sprawę. Po ślubie nie będzie miał nade mną władzy, przejmie ją mój mąż. Sam dobrze wie, jak jest w naszym świecie. Nawet jeśli byłabym bita, nic by z tym nie zrobił, bo należałabym już do kogoś innego.

– Nie ma takiej potrzeby.

Wyszarpuję rękę z jego uścisku, wychodzę z jadalni i zaszywam się w swoim pokoju. Pudła pełne książek szydzą ze mnie, kiedy układam się do snu.

Christopher

– Słucham?

Jest późno i nie spodziewałem się, że zadzwoni do mnie Sergio Zantos. O cokolwiek chodzi, mogło poczekać do jutra. Najwyraźniej jednak się uparł, dzwoni co chwilę, czym doprowadza mnie do furii.

– Jutro przyjęcie zaręczynowe mojej córki. Wcześniej jednak chcę, żebyś obiecał mi tylko, że moje dziecko będzie mogło dalej się uczyć – mówi.

– Nasze kobiety się nie uczą – oświadczam zaskoczony jego prośbą.

– Ale ona tego chce, więc albo to uszanujesz, albo zerwę zaręczyny, wiesz o tym. – W jego słowach słyszę groźbę, a mnie nikt nie grozi.

– Nie zapominaj, z kim rozmawiasz – rzucam opanowanym głosem, choć w środku aż się gotuję.

– Nie zapominaj, kto ci pomógł – przypomina mi.

Nie zapomniałem. Dzięki niemu reszta rodzin pozwoliła nam na poszukiwania Santany. Trwa konflikt i nikt nie chce odpuścić, ale mamy swoje zasady – nie atakujemy kobiet i dzieci. Tylko dlatego zgodzili się na to, abyśmy przeszukali ich tereny w celu znalezienia Santany. Nie żebym potrzebował ich zgody, bo ja tu rządzę, ale lepiej to wyglądało, gdy pytałem o zgodę. Niech żyją w przeświadczeniu, że mają coś do powiedzenia. Niech im się zdaje, że mogą podejmować jakiekolwiek decyzje. Niech udają, że nie zmieniłem prawa pod siebie i swoją rodzinę.

– Niech ci będzie, ale straszenie mnie zerwaniem zaręczyn nie było dobrym posunięciem – warczę.

Rzucam telefon na biurko. Nie powiem, jak na swoje lata facet ma jaja. Tylko kilka osób odezwało się do mnie w ten sposób i jeszcze mniej przeżyło.

Zainteresował mnie swoją prośbą. Ciekawe, co dziewczyna chce studiować, że tak mu zależy, by kontynuowała naukę. Wiem już, jakie są jej możliwości strzeleckie, i przyznaję, że radzi sobie lepiej niż większość moich żołnierzy.

W spowitym ciemnością gabinecie pojawia się nagle smuga światła, by po chwili zniknąć. Stukot szpilek na posadzce jest coraz głośniejszy. Mój wzrok zatrzymuje się na nich, a potem taksuję całą postać kobiety. Camilla jak zwykle się spóźniła, później ją za to ukarzę.

– Na kolana – żądam.

Upada na nie i mości się między moimi udami. Jej dłonie suną w górę moich nóg, aż zatrzymują się na pasku spodni.

– Stęskniłeś się? – pyta uwodzicielsko, patrząc na mnie spod rzęs. – Bo ja bardzo za tobą tęskniłam. Tak bardzo, że nie mogłam się doczekać naszego spotkania.

– Spóźniłaś się – warczę. Ignoruję jej słowa, bo nic dla mnie nie znaczą. Ważne, że w końcu przyszła, a to, czego teraz potrzebuję, to jej usta na moim fiucie.

– Ale postarałam się dla ciebie i się przyszykowałam. – Zrzuca z ramion płaszcz, pod którym jest kompletnie naga z wyjątkiem szpilek na nogach.

– Nie gadaj, tylko bierz się do roboty – rzucam szorstko i odchylam się na fotelu.

Camilla zajmuje się mną, a ja tylko myślę o jutrzejszym spotkaniu z moją przyszłą żoną. Chciałem jej i będę ją miał, czy się z tym zgodzi, czy nie, a potem, kiedy się znudzę, znajdę sobie kochankę, która zapewni mi więcej rozrywki. Mogę też mieć i żonę, i kochankę.